KNIGHTHOOD

Mathematics, lesson 38 + law of relativity

2010-11-20T23:25:00.000-08:00

A HUMAN'S LIFE

=

the journeys of his body
+
the journeys of his heart
+
the journeys of his mind
+
the journeys of his soul.

INDIANA + D + Thomas N. Jr.

Ο Ένοχος

2010-07-13T04:10:00.000-07:00

Αγάπη μου,

Όταν περπατάμε μαζί
Είμαστε οι ψηλότεροι

Όταν με κοιτάς,
Παίρνω τα σύννεφα αγκαλιά

Και, τα σύννεφα,
Τα σφίγγω στην αγκαλιά μου
Να τα κάνω, εκεί, ψηλά – ψηλά
την πιο τρυφερή σαπουνόφουσκα
να σου κρυφτούν τα σύννεφα

Για να σου φανερωθεί ο ήλιος.
Και να δεις εσένα.

Τον εαυτό σου.

Τον αγαπημένο μου γιο να δεις
Να καθρεφτιστείς._

Ρωγμή

2010-07-07T08:40:00.001-07:00

Μια κάθετη ρωγμή αφημένη στα πατζούρια
Φως

Διαμάντι
Εσύ

Θάλασσα
Εγώ

Χάρισμα
Εγώ σε εσένα

Νοσοκομείο
Ησυχία

Νοσοκομείο
Ανησυχία

Τηλέφωνο
Εξουσία

Μαία
Ζωή

Ζωή
Κτήση

Κτήση
Ανησυχία

Ανησυχία
Θλίψη

Θλίψη
Αντίστρεψέ το

Αντιστροφή
Φύση

Φύση
Ποτάμι

Διαχέομαι στο είναι του πλανήτη

Πότε?

Τώρα θέλω

Πότε?

Πήγαινέ με

Μόνη μου πουθενά.

ΤΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ! (κι εγώ απορώ)

2010-06-24T15:08:00.000-07:00

Σε αυτή την πολύχρωμη εποχή και σφαίρα,

ένα βράδυ, σαν το χτεσινό, ΕΠΑΨΕ ΤΟ 13 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΟ.

Γιατί παρουσιάστηκε ο 13ος Θεός.
σε μια πόλη που:

όταν θέλει είναι πανέμορφη
και όταν δεν τη θέλεις είναι πανάσχημη.

Παρουσιάστηκε, με την υπέροχη ουδέτερη και τέλεια ομορφιά. Και τότε, ΟΛΟΙ κατάλαβαν. Ο 13ος ΘΕΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΕΡΩΣ. Ο ΕΡΩΤΑΣ.

Και μέχρι εκείνο το βράδυ, ήταν πολύ κακότυχος. Κανένας δεν τον διάλεγε. Σε κάποιους πύργους (τους τελευταίους καιρούς τα λένε ξενοδοχεία), μάλιστα, δεν υπήρχε ο 13ος όροφος. Από το 12, κανείς πήγαινε στο 14. Λες και δεν υπήρχε!!! Μάλιστα, μια μέρα που πήγε στα βαθιά υπόγεια των θυρίδων των ταλαροκρατητών του είπαν: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΤΕ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ. ΜΑ (!) ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΟ ΝΟΥΜΕΡΟ! Και δεν υπήρχε. "Πρέπει να κάνω κάτι", σκέφτεται, "ΑΛΛΙΩΣ, ΘΑ ΑΦΑΝΙΣΤΩ."

Τώρα ΥΠΑΡΧΕΙ το 13. Και θα σταματήσει να ειναι κακότυχο. Γιατί τώρα κάνει παρέα με τον Ίκαρο, τον πιο τέλειο ιπτάμενο λευκό ιππότη. Και πετάει. Αυτό ήθελε πάντα. Να πετάξει. Και το τελευταίο που έχει να κάνει είναι να μη ρίχει βέλη που πληγώνουν κι ανοίγουν το δρόμο για το αίμα. ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΤΥΧΟ. Γιατί πέτυχε και κάτι άλλο. Χώρισε από τον πόνο, με τον οποίο, μέχρι τώρα ήταν επιστήθιοι φίλοι. ΧΩΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.

Και θα είναι ευτυχισμένος ο έρωτας. Δεν θα βλέπει φοβισμένες τις ματιές των ανθρώπων όταν τους πλησιάζει. Δεν θα φοβούνται ότι θα πονέσουν. Θα το καταλάβουν τούτοι οι αδικημένοι άνθρωποι αργά - αργά.

Τώρα είναι ελεύθερος ο δρόμος για τι 14, γιατί, μέχρι τώρα, το 1 του παραπονιόταν, γιατί δεν είχε το μισό του 13 για να μοιραστεί με το 12.

2010-06-07T06:26:00.000-07:00

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Το σκεφτόμουν ΠΟΛΥ αυτό το κείμενο. Θα χρειαστεί να γράψω για την αίσθηση του σώματος, του πνεύματος, της καρδιάς και της ψυχής κατά τον ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ.

Μόνο μία παρομοίωση και μεταφορά μπορώ να αποδώσω. Μεταφορά για σας, δηλαδή. Εγώ το νιώθω. Το βιώνω.

Είναι σαν τα μέσα σου, στο ηλιακό πλέγμα, κυρίως, να θέλουν να βγουν όλα προς τα έξω, και τα τοιχώματα του σώματός σου να μην τα αφήνουν. ΤΙ ΑΙΣΘΗΣΗ! Στο λούνα-παρκ τουλάχιστον υπάρχει διέξοδος, τέλος, είναι διασκέδαση, είναι σαν κινηματογράφος. ΕΝΩΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ.

Σαν να είσαι μία αέναη πολύχρωμη πετονιά. Και να θέλεις να πετάξεις παντού. Και να ζήσεις. Και να κάνεις τους άλλους να γελούν όπως, "σαν λεν, δεν γέλασαν ποτέ." Να σου λεν το πρόβλημά τους και να τους λες τη λύση. Στη δυστυχία τους. Αφού το βλέπεις ΤΟΣΟ καθαρά.

ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ: Να σε έχουν υποβιβάσει σε μία στασιμότατη στάσιμη στασιμότητα, σε μια κουκκίδα, σε μια στιγμή τόσο συγκεκριμένη και χιλιοβιωμένη σε μία ούτε-καν-μονοδιάστατη τελίτσα.

έχετε, αγαπημένοι μου, ποτέ, νιώσει έτσι????

Σχόλια: 0

2010-04-09T01:14:00.000-07:00

Η ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Τι όμορφα που ήταν τότε!

Πολυτέλεια και γαλήνη.

Μυρωδιά χαρτιού.

Αφή πορώδους επιφάνειας.

Όραση και βλέμμα με ταχύτητα υποκειμενική.

Ή και μηδαμινή.

Καμμία βιασύνη.

Σχόλια: 0.

Δεν με διαβάζεις πια.
Έχεις πολλή δουλειά.
Δεν θέλεις, πια, τις πολλές λέξεις.
Σε καταλαβαίνω. Δέχεσαι μηνύματα από παντού.

Όμως εγώ
ζω
από
τα
σχόλιά σου.

Κάτι
πρέπει
πάλι
να αλλάξω.

Υπάρχει και μία
πολύ
πολύ
πολύ
μικρή πιθανότητα
να τα διαβάζεις
και "σχόλια μηδέν".

Δηλαδή να σου:
αρέσει πολύ
αρέσει λίγο
είναι αδιάφορο.

Μα εγώ είμαι κάθε άλλο παρά
αδιάφθορη.

Ναι, θέλω την ανατροφοδότηση.
Πες με ψώνιο
Μακάρι να με πεις και "σύμβολό σου αιώνιο".

ΑΝΑΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ
(πόσο καιρό μας είχε πάρει τότε να μεταφράσουμε τη λέξη
feedback = ταΐζω επιστρέφοντας = τροφή+δίνω+ανα)

Τάισέ με, λοιπόν,
γιατί
το βλέπω:
Θα πεθάνει ο εσωτερικός μου ερασιτέχνης αυθόρμητος συγγραφέας
όταν τα σχόλιά σου είναι μηδέν. Και θα φταίμε κι οι δύο.

Ή κάτι πιο απλό. Πες μου πως να βελτιωθώ για να με διαβάσεις.

Υ.Γ.: κόκκινο + μπλε = εσύ κι εγώ = μωβ

ΠΑΣΧΑ 2010

2010-04-07T11:02:00.000-07:00

ΠΑΣΧΑ 2010 ΜΙΚΡΟ ΛΕΙΒΑΔΙ ΣΤΟ ΕΛΛΑΔΙ
(Γεωμετρία & Αισθήσεις)

1. ΒΙΩΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ:

Το σώμα οδηγείται από την όσφρηση. Τι μυρωδιά! Γυρνάει το κεφάλι για να συμμετάσχει και η όραση. Μωβ. Ανοιχτό. "Αυτό το χρώμα θέλεις να βάψεις την κρεββατοκάμαρά σου, φιλενάδα?". Απάντηση. Ούτε που την άκουσα τι είπε. --- Σιδερένιος φράχτης. Ρομβάκια από σίδερο. Μα, το είδα πριν! Υπάρχει άνοιγμα. Πεντακάθαρα χέρια. Πεντακάθαρο σώμα. Για να τη συναντήσω. Να κάνω όλες τις σωστές κινήσεις. Τέσσερα οριζόντια συρματάκια που χαλάνε το διαγώνιο του σχήματος. Εύκολο! Ανοίγω πολύ αργά. Να μη χαλάσω τη σιωπή. Τη σιωπή όλων των αισθήσεων.

Το δεξί χέρι κάνει την απαραίτητη στροφή και οδηγεί την πορτούλα. 49 μοίρες.

Πάτημα.
Τέλειο. χρατς.
Μετά, το δεξί πόδι.
Τέλειο. χρατς.

Περπάτημα. Αφή. Στον αστράγαλο πολλά χάδια από αγριολούλουδα. Πώς (ηχώ: πως, πως, πως...) Πώς να το περιγράψω? Τόσα ύψη από αγριολούλουδα? Κίτρινα, άσπρα, τεράστιες μαργαρίτες, παπαρούνες, φως, ήλιος. Λειβάδι, σωστό λειβάδι.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ!!! βγάλε τα παπούτσια.
Ευχαρίστως. Αλλά, ξέρεις? ΜΗ ΜΕ ΛΕΣ ΠΙΑ "Μικρό Κορίτσι." Μεγάλωσα. Τώρα αυτά τα συναισθήματα είναι ενήλικα. Δεν είναι του παιδιού που θεωρεί τη φύση δεδομένη, που θεωρεί τη φύση παιχνίδι. Είμαι ενήλικη. Τη φύση τη θεωρώ έργο κι όχι παιχνίδι. Να της δίνω εργασία κι όχι να μου δίνει ιδανικές θέσεις για κρυφτό. Τη θεωρώ ζωή, την προστατεύω. ΜΑ, ΕΚΕΙΝΗ (!) θεωρεί τον άνθρωπο Θεό της. Γιατί της παίρνει και της δίνει τη ζωή. Έτσι είναι. Τόσο αλαζόνες είμαστε. Της παίρνουμε και της δίνουμε τη ζωή. Ελπίζω κάποτε να ξυπνήσει και να μην "πιστεύει" πια σε εμάς.

Πάτημα. Αθορυβία. Αθορυβία. Τίποτα δεν μου κάνει κακό. Δεν πονάει κι ας λέγαν. "Αγκάθια θα 'χει, είπαν." Ούτε ένα. ΠΟΣΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙΣ!

Θα προσπαθήσω με την ενήλικη (και αρκετά ελεύθερη) φαντασία να σας πω. Μάλλον όπως από το Δυτικό Βερολίνο γυρνάει στο σπίτι του στο Ανατολικό. Σα να γυρνάει κάποιος στο παλιό του σπίτι στην κατεχόμενη Κύπρο. Μα, βέβαια, αυτοί γνώριζαν ότι το σπίτι τους ήταν εκεί. Είχαν σαφή εικόνα. Και οι εικασίες για το πως θα μπορούσε να είχε αλλάξει η εικόνα. Τόσες πιθανές περιπτώσεις! Για να γεμίζουν το χρόνο μέχρι να φτάσουν, να γυρίσουν πίσω.

Αλλά, για μένα, μάλλον καλύτερη παρομοίωση είναι η εξής: Κάποιος γεννιέται κάπως, κάπου, κάποτε. Και συνέχεια, συνεχόμενα και αδιάλειπτα ψάχνει το πρωταρχικό του σπίτι. Μα δεν ξέρει που είναι. Δεν ξέρει πώς είναι. Ανά πάσα στιγμή θα βρεθεί μπροστά του! Γι' αυτό πάντα είναι σε ετοιμότητα. Δεν ξέρει καμμία από τις διαστάσεις. Γι' αυτό και χάνεται. Και τώρα! βρίσκει το σπίτι αυτό.

2. ΚΑΤΟΨΗ:

Κάθεται. Φοράει λεπτά, λευκά ρούχα. Κάθεται. Ακουμπάει μεγάλη επιφάνεια του κορμιού του στη γη. Στα αγριολούλουδα. Ανοίγει χέρια και πόδια. Το απόλυτο Χ. Τι τεράστιο σπιτικό! Τόσο τεράστιο που δεν βλέπεις το τέλος του. Πόσο ορίζοντα βλέπει! ΟΛΟ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ. Και ξέρεις? ΤΙ ΑΣΤΕΙΟ! Είναι οβάλ! Βρίσκεται στην κόψη. Ακριβώς στην επιφάνεια της γης, που συμπίπτει με την επιφάνεια της θάλασσας. *** ΝΑΙ, ΚΟΙΤΑ, ΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ!!! Αφήνει τον ήλιο να δράσει.

3. ΒΙΩΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΩΜΑ:

Δεν θυμάμαι τι έβλεπαν τα μάτια. Θυμάμαι το άψογο ταίριασμα του κορμιού με τη γη. ((((Όσο περισσότερες λέξεις σας αραδιάζω, τόσο πολύ νιώθω ότι ξεφεύγω από το συναίσθημα. Έπρεπε να ήμασταν όλοι μαζί εκεί.))))

Μα, ένιωσα ξαφνικά τι σημαίνει αυτό που λένε ότι έχουμε λίγο από θεότητα μέσα μας. Όταν σαν κι Αυτόν βλέπουμε την ποσότητα, το άπειρο, το τεράστιο, δεν αξίζει τίποτα πέρα από μια λέξη. ΖΩ. Και, ΤΩΡΑ, μου είναι αρκετό.

ΓΗ. Συγκίνηση δηλαδή. Δάκρυ. Δάκρυ ανταμώματος. Σώματος και γης. Ίσως το πιο απαλό και στιλπνό άγγιγμα υποδέχτηκα και δέχτηκα από το πέταλο της παπαρούνας. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθα εγώ ότι με άγγιζαν τα πέταλα και όχι εγώ αυτά. Η ΦΥΣΗ, αυτή η φιλενάδα μου, η πιστή, η έντιμη, η πάντα και παντού διαθέσιμη, Η ΦΥΣΗ. Οκλαδόν. Μάλλον δεν ξεχωρίζω, πια, από τον περίγυρο. Αφομοιώθηκα.

Τα Παιδικά "Γιατί"

2010-03-29T03:11:00.000-07:00

Καμμιά φορά, κλείνω τα μάτια και πάω πίσω, εκεί που ήταν μικρός ο εαυτός μου, ένα μικρό κοριτσάκι με σκούρα καστανά μαλλιά και μάτια και πάντα χαμογελαστό. Την ρωτάω τι θέλει και της το δίνω. Φανταστείτε ότι εδώ και κάποιους μήνες την είχα πάει σε μία παραλία και το ευχαριστήθκε πολύ. Πάω πίσω να επουλώσω τις πληγές, ξεκινώντας από το πιο εσωτερικό τράυμα. Πάω πίσω να καλύψω τις ανάγκες που δεν είχαν τότε καλυφθεί για να γελάσει ξανά.

Έτσι, απάντησα και κάποια "γιατί".

Είμαι Παναθηναϊκός γιατί το δεύτερο συνθετικό της λέξης είναι η λέξη "Αθήνα"
Μου αρέσει η ιδιότητα του ελεύθερου επαγγελματία γιατί περιέχει τη λέξη "ελευθερία"
Θα γίνω ηθοποιός γιατί το πρώτο συστατικό της λέξης είναι το "ήθος"
ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ για να επιβιώσω
ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ για να στο μεταδώσω
ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ γιατί τώρα (ΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ!) η εξωτερική ομορφιά επηρεάζει την εσωτερική

και μερικά που δυστυχώς ΔΕΝ έχουν γίνει ακόμη "γιατί"

εργάζομαι για να παράγω έργο.
υπάρχω για να προάγω το κοινό καλό.
συνυπάρχω για να πηγαίνω παραπέρα.
χορεύω και βρίσκω τις ρίζες μου.
ερωτεύομαι για να πετάω.
σ' αγαπάω για να πετάς.
κάνω όμορφες συζητήσεις ΜΟΝΟ με λίγους ανθρώπους γιατί οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά της σελήνης από το σέλινο.
εργάζομαι για να πληρώνομαι αντίστοιχα.

βάφτισα τον εαυτό μου ΙΔΕΟΠΟΙΟ γιατί έχω κεραία (ιδεο) και χέρια, καρδιά, ψυχή, μυαλό (ποιος).
μάλλον διασκεδαστής είμαι με τόσες αδαείς ατάκες που μου βγαίνουν.
τελικά, ΟΧΙ (?), ίσως, μάλλον, ΝΑΙ (?) θα γίνω ΨΥΧΑΓΩΓΕΑΣ γιατί τα συνθετικά της λέξης

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Συνομιλία σε taxi - πραγματικό συμβάν -

2010-03-22T22:44:00.000-07:00

Συνομιλία σε taxi. Φεβρουάριος 2010.
Πραγματική πραγματικότητα

(Ο) Οδηγός: αυτοκινητιστής συμπαθητικός, μεσήλικας
(ΣΟ) Συνοδηγός: η φίλη σου, εγώ
(ΔΙ) Διαγωνίως και πίσω από αυτοκινητιστή: κυρία, συνταξιούχος, καλοστεκούμενη κι ευγενική

Περνάγαμε ακριβώς μπροστά από την Πλατεία Αμερικής

ΣΟ: "Ξέρετε πως λεγόταν παλιά η Πλατεία Αμερικής?"
ΣΟ & ΔΙ: "Πλατεία Αγάμων."
ΣΟ: "Ναι, γιατί πήγαιναν εκεί ζευγαράκια, για ραντεβού."
Ο: (χαμογελαστός): "Ναι? Δεν το ήξερα."

ΔΙ: "Αχ, κορίτσι μου, (μμμ... ωραία μου ακούστηκε το "κορίτσι") πρώτη φορά που ήρθα στην Αθήνα, ξέρεις τι είδα?"
ΣΟ: Να δεις που κάτι καλό θ' ακούσω, σκέφτηκα.
ΔΙ: "Σ' αυτή την πλατεία ήταν κρεμασμένοι 3 Έλληνες"
Ο & ΣΟ: Παύση, παύση, παύση, παύση.

ΔΙ: "Τους είχαν κρεμάσει οι Γερμανοί."

ΣΟ: Πάγωσα. Έλεγα και ξανάλεγα και ρωτούσα και ξαναρωτούσα σιωπηλά: Ήταν ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΙ 3 Έλληνες? Ήταν κρεμασμένοι 3 ΕΛΛΗΝΕΣ? Γύρισα αμέσως και απότομα πίσω και την κοίταζα στα μάτια επίμονα. Περίμενα.

ΣΟ: "Γιατί?" Σαν παιδί ρώτησα που του απαγορεύουν τα γλυκά για ολόκληρο το χρόνο.
ΔΙ: "Ήταν μαυραγορίτες."
ΣΟ: Μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω. Σοκ έπαθα. Σκέφτηκα: Που, δηλαδή? Σε αυτή την πλατεία που την έχεις περπατήσει πάνω από 1.000 φορές?
ΔΙ: "ΚΛΕΦΤΕΣ, ΔΗΛΑΔΗ, ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ", είπε με ένταση στη φωνή.

ΣΟ: Είχε πέσει "βόμβα". Δεν έπρεπε να μιλήσω. Αλλά όπως κάθε φορά που νιώθω αμηχανία (και είναι πολλές οι φορές αυτές) είπα: "Αν, γιαγιά, σήμερα γινόταν το ίδιο...? Θα έμενε κανείς μας?"

Το περιστατικό είναι αληθινό. Μπορεί εσύ να τα ξέρεις όλα αυτά και να θεωρείς τελείως αδαή εμένα που τα ανακαλύπτω τώρα. Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ αυτό που έμαθα εκείνο το μεσημέρι του Φεβρουαρίου.

Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ: Αν σήμερα είσαι μ/α, θεωρείσαι σωστός και ότι (μάλλον) έσωσες και τη χώρα από την κρίση. Αν δεν το κάνεις, όπως moi, θεωρείσαι μ... Αν τότε το έκανες, καταδικαζόσουν με την έσχατη μα και την πιο ντροπιαστική ποινή.

Αχ, Ελλάδα

2010-03-22T14:55:00.000-07:00

Απορώ πώς ακόμα κρατάει το γυναικείο φύλο στο όνομά της. Ίσως "το Ελλάδα" να της αρμόζει, τελικά, περισσότερο. Αφού κυβερνάται από ΝΟΜΟΥΣ ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ. Αφού αποτελείται από οικογένειες απολυταρχικές. Αφού φαινομενικά όλοι είναι πουριτανοί. Τρώει τα παιδιά της. Χωρίς ούτε καν να τα κατασπαράξει. Καλά θα ήταν να τα μετέτρεπε σε ενέργεια και δύναμη, όπως όλοι οι οργανισμοί που τρώνε. Μα, αυτή, τα τρώει ολόκληρα, αυτούσια. Και, έτσι, το μόνο που πετυχαίνει είναι κακή πέψη για την ίδια και απώλεια όρασης για εκείνα.

Πάντα, από τότε που θυμάμαι τον ανήσυχο εαυτό μου, μου έλεγαν όλοι για την ιστορία σου, Ελλάδα, τους αρχαίους σου, τους μεγάλους άνδρες σου. Και, έτσι, για να σου αρέσω, για να δικαιούμαι να λέγομαι Ελληνίδα, προσπαθούσα να τους πλησιάσω στη σκέψη και στην πράξη. Στις ηρωικές τους ψυχές, στις τολμηρές τους αποφάσεις, στο μοναδικό ήθος τους και στο ορθόδοξο του τρόπου τους. Και το μόνο που πετύχαινα ήταν να μην μπορώ να ενταχθώ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Σήμερα, έμαθα και μια καινούρια λέξη: "πενταθεσίτες". Πολύ εντύπωση μου έκανε. Ένας άνθρωπος να καταλαμβάνει πέντε (!) εργασιακές θέσεις. Ξέρεις, πολυμήχανο θα τον θεωρούσα, δε ζηλεύω τα πλούτη, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΟΙ 4 ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ!!! Αυτή η χώρα δεν έχει κυβερνώντες ιμπεριαλιστές, αλλά λαό ιμπεριαλιστικό και άκρως ανταγωνιστικό. Γι' αυτό και πληρώνει.

Γιατί δεν μπορεί μία χώρα της οποίας ο λαός να λέει "πας μη Έλλην βάρβαρος", σήμερα. Θα πρέπει να είναι πολύ βάρβαρος. Δεν μπορεί να κατακρίνει τόσο γενναιόδωρα την κυβέρνηση, αφού είναι η μεγαλογραφία του ιδίου.

Βρίσκομαι σε μεγάλο δίλημμα: να είμαι περήφανη ή να νιώθω ντροπή που είμαι Ελληνίδα? Τώρα πια το κάνω από πείσμα και μένω. Μου λες "το ψάρι βρωμάει (τι λέξη!) απ' το κεφάλι". Και σου απαντώ: Αυτό συμβαίνει στα νεκρά ψάρια. Αφού τόσα χρόνια μου έλεγες ότι "η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει". Σε έναν ζωντανό οργανισμό αν είναι μόνο ένα αυτό που έχει άσχημη οσμή, αυτό είναι τα πόδια.

ματ. ευχαριστώ.

Ξέρω, θα με πεις υπερόπτη. Και θα σου πω ευχαριστώ. Σε αυτόν εδώ τον τόπο (ιστό-τοπο) μου επιτρέπω να είμαι. Ελευθερία νιώθω. Σχεδόν όσο στη θάλασσα. Τα άτομα που με διαβάζουν είναι τόσο ιδιαίτερα, που αυτό εδώ αποτελεί ίαση για μένα, ΠΤΗΣΗ κανονική. Με απότομα ανοδικά πετάγματα και (σχεδόν) κατακόρυφες πτώσεις.

χαχα, τελικά μόνο στη σημαία μοιάζω. Με το σταυρό στο χέρι και κάτι από θάλασσα και σύννεφα χαρακωμένα.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ

2010-03-03T02:51:00.000-08:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ

Ξέρεις γιατί οι πολιτικοί και οι βασιλιάδες / βασίλισσες πρέπει να ζουν μέσα στον πλούτο?

Για να μην τους λείπει τίποτα και το κλέψουν από σένα. Για να είναι πραγματικά "χορτασμένοι" και υλικά και πνευματικά και ψυχικά, έτσι ώστε να κοιτάξουν το συμφέρον του λαού.

Εμένα ρωτάς???

2010-01-14T23:35:00.000-08:00

Πώς λέγεται αυτό το τεράστιο άρμα στην Πάτρα στην παρέλαση με τα τοξωτά φρύδια και το τεράστιο χαμόγελο?

Καρνάβαλος.

Αυτός που τρώει ζωντανούς?

Καννίβαλος.

Αυτός που τρώει πεθαμένα ζώα?

Άνθρωπος.

Αυτός που "τρώει" άλλους ανθρώπους για μία θέση στην εργασία?

Φιλόδοξος.

Αυτός που "τρώει" και μοιράζεται μέρος των κερδών της εταιρείας του με όλο το Προσωπικό?

Αλτρουιστής.

Αυτός που σέβεται στο έπακρο την ομάδα του στην εργασία και συνεχώς τους εξελίσσει?

Ηγέτης.

Αυτός που ψαρεύει και μετά αφήνει ελεύθερα τα ψάρια?

Σωστός

Αυτός που κυνηγάει τα πουλιά (τρέχοντας πίσω τους)?

Μικρό παιδί, για να τα βλέπει να πετάνε.

Αυτός που πάει για κυνήγι με όπλο?

Δολοφόνος.

Αυτός που πιάνει φαντάσματα?

ghost-buster

Αυτός που τρώει φαντάσματα?

pac-man

Αυτός που βλέπεις στον καθρέφτη?

Κάποιος που θα βρίσκεται μαζί σου σε ολόκληρη τη ζωή σου, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο.

1 Απλή Ευχή

2009-12-17T02:33:00.001-08:00

1 ΑΠΛΗ ΕΥΧΗ

Τι θέλω? Εσ1 θέλω, Λευτεριά.

Με ρά2 και γλέντια και παιχνίδια.

Όχι μέ3 πράγματα, μα περιπέτεια.

Άσ4λλυ να τρέχουν οι σκέψεις.

5 λεπτά μπορεί να έχεις να ζήσεις ακόμη, μα και 5 δεκαετίες.

Εσύ μ6πνησες, άλλε εαυτέ.

Που λ7 θέλεις.

Όχι απλά με 8 ψηφία το ετήσιο εισόδημα.

Κι εγώ θα το ‘θελα. Αλλά θα ‘θελα και ξ9σιά.

10/10 να πάρω στην ευτυχία στη ζωή αυτή.

Αυτός ο χρόνος πού ‘ρχεται (ας είναι «όνομα και πράγμα»), να πάρει 10/10 και 20/20.

ΚΑΛΟ 2010!!

ΣΠΙΤΙ

2009-11-09T21:35:00.001-08:00

ΣΠΙΤΙ -- ΟΛΗ Η ΓΗ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ

Όταν ο ήλιος λάμπει και εσύ κάνεις βόλτα, είσαι πραγματικά ΕΞΩ. Με τα σύννεφα, το ΕΞΩ μοιάζει σπίτι με ολόλευκη τρισδιάστατη οροφή.

Το νέφος είναι το φουγάρο και η τρύπα του όζοντος μαζί με τις μαύρες τρύπες είναι οι καπνοδόχοι από τα τζάκια.

Η θάλασσα ένα τεράστιο Jacuzzi, οι ωκεανοί είναι οι μπανιέρες του σπιτιού – άλλοτε φθηνές και αφημένες και άλλοτε εξωτικές και ακριβές. Τα ποτάμια είναι οι νεροχύτες του σπιτιού και οι λίμνες τα ανθοδοχεία του.

Τα δάση είναι ο κήπος του και τα θερμοκήπια είναι οι γλάστρες του.

Οι πολυκατοικίες, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, οι αυτοκινητόδρομοι, όλες οι πόλεις, τα χωριά και οι κωμοπόλεις είναι τα παιχνίδια των παιδιών.

Τα ζωάκια, οι πεταλούδες, τα αποδημητικά και μη θα είναι τα παιχνίδια των μεγάλων.

Τα ιδρύματα και οι έγκλειστοι θα είναι η απασχόληση του Θεού (των Θεών).

Τα graffiti και οι τέχνες θα είναι τα ουράνια τόξα και οι ιριδισμοί που βλέπουμε καθημερινά.

Μόνο τους ανθρώπους δεν μπορώ να παρομοιάσω.

Προτιμώ...

2009-10-19T03:01:00.000-07:00

ΠΡΟΤΙΜΩ...

Προτιμώ τον ουρανό με σύννεφα
παρά κάποιον "παράδεισο" με σύρματα.

Προτιμώ το χαλάζι χωρίς ομπρέλλα και με παρέα
Παρά τη μοναξιά και μια ηλιόλουστη μέρα κι ας μου λες ότι είμ' ωραία.

Προτιμώ το γκρίζο να το αλλάξω
παρά το έτοιμο και εμφανώς τεχνητό πολύχρωμο
κι ας διασκεδάζω.

Προτιμώ τα Ζωνιανά
από τα προορισμένα για hamburger ζωντανά.

Να περπατώ χέρι - χέρι με ένα αστέρι
παρά σε ιδιωτικό jet και να θέλω να βγάλω το Κρητικό μαχαίρι.

Πάθος και άγρια ομορφιά ακατέργαστη
παρά "στην τρίχα" και ανέραστη.

Άνθρωπο με πάθος για ένα hobby
παρά "άντρα" μονίμως στο σαλόνι.

Ματιά να βλέπει ηλιοβασίλεμα για να απολαύσει η ψυχή
Παρά να μην το προλάβω γιατί ψάχνω την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Μια σιωπή μου σε εκκλησία
παρά συζήτηση και ηθικολογία.

Να γίνω χίλια κομμάτια
και να χαθώ στη θάλασσα κολυμπώντας
παρά μόνο στη γη
και πολυτελώς ζώντας.

Καλύτερα πολιτισμικό σοκ έξω από τα σύνορα
παρά συνέχεια στον ίδιο κόκκο γης και όλα ήμερα.

Καλύτερα άγρια και ξυπόλητη
παρά ήμερη και δύναμη απόλυτη.

Καλύτερα με Εσκιμώο που μοιράζεται γυναίκες
παρά με Έλληνα που ψάχνει τη μητέρα του στων παιδιών του τις μητέρες.

Σε εσένα αγαπημένε μου αναγνώστη
αποκαλύπτω μια μου ευχή:
Θα ήθελα να ήμουν το κείμενο που διαβάζεις τώρα
για να βλέπω το συναίσθημα στην κόρη των ματιών σου.

ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ (αν θέλεις να τα έχεις):

ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ - ΑΝΟΙΓΜΑ - ΕΡΩΤΑ - ΦΙΛΙΑ

Φιλιά, φτερά, βουτιές στη θάλασσα,
και στο ποτάμι να μπεις δειλά
να σε παρασύρει μια φορά
να δεις τι είναι εμπιστοσύνη στη δύναμη.

Οδηγίες κρίσης: ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!

2009-10-15T09:45:00.000-07:00

ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!

Παραδέχομαι τα πάντα
κι ας νομίζω μέχρι σήμερα ότι δεν τα 'κανα

Όπως λέει και το τραγούδι πες με ότι "πάντα γκρινιάρα ήμουνα"
κι ας κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να μη με χαρακτηρίσεις
με αυτό το ελάττωμα που όλοι αποδίδουν στις γυναίκες.

Δεν "ήθελα στη ντουλάπα μου να γίνεται χαμός".
Όμως γινόταν.

Μα, το ξέρεις πολύ καλά:
Ποτέ δεν θα έπλενα μαζί τα λευκά με τα κόκκινα.
Είναι το λευκό το πιο δεσποτικό και σχεδόν πάντα
"στέκεται" μόνο του.
Για το κόκκινο τι να πω?
Μπορεί ποτέ να συγκριθεί με το ροζ?

Και μια ερώτηση να σου κάνω:
Ποιος πίνει νερωμένο κρασί?
Αν δεν είναι το ρουμπίνι αυθεντικό
τι να το κάνεις?
Κι ας έχει γωνίες που πληγώνουν
και που είναι αντιαισθητικές.

Μπορεί να είχα όλα τα παραπάνω ελαττώματα.
ΣΙΓΟΥΡΑ είχα άλλα 1 εκατομμύριο 100 χιλιάδες 101 και 10 άλλα και πιο σημαντικά ελαττώματα.

Αλλά είχα 1 καλό:
Με την παραμικρή σου θετική κίνηση (ακόμα και χωρίς)
σου πέταγα μια σπίθα μέχρι τον παράλλο γαλαξία
σε κοίταζα με βλέμμα "βαριάς χανούμισσας"
και άλλες φορές με μορφή γάτας-βρέφους.

Σου χόρευα και σου 'φερνα την ανατολή και τη δύση
στο σαλόνι σου.

Σου 'δειχνα το παραπέρα μου
το άνοιγμα των φτερών σου να πετύχω.
Να μ' αρπάξεις, να με απαγάγεις από το ίδιο το σπιτικό.

Αγάπησα και (επιτέλους) είδα τα δικά μου φτερά
για να σε γλυκο-μεταφέρουν ευχαρίστως στο χρόνο και στο χρόνο.

Αλλά -- αυτό το παντοτινό αλλά:
Ήθελες γυναίκα που μιλάει με τελεσίγραφα και που η θεωρία καθόλου δεν της πάει.
Ήθελα άντρα φιλόσοφο, ονειροπόλο και ταξιδιάρη.

Ο καθένας τον εαυτό του δίπλα του ήθελε.
Κάποιον να μοιάζει αρκετά με τον ίδιο.

Υ.Γ.1: Ο Maraveya στο "Που να βρω μια να σου Μοιάζει" στο τέλος του video έχει δίπλα του τον εαυτό του.
Υ.Γ.2: Φεύγω όσο μπορώ ακόμα να ακολουθήσω την άρνηση και να κινούμαι πάντα σαν τη θάλασσα." (στίχοι από: "Είναι ωραία η θάλασσα")

ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ '80 (συνέχεια #2)

2009-10-08T01:33:00.000-07:00

ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ '80 (συνέχεια)

Τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Τρωγόμαστε με τον εαυτό μας.

Τρωγόμαστε με κάποιους γονείς που επαναστάτησαν στα νιάτα τους και τώρα συντηρητικοποιήθηκαν.

Τρώγαμε υγιεινά σαν παιδιά, τρώγαμε πολύ και ακατάλληλες τροφές σαν μεγάλοι και τελικά το "γυρίσαμε" στο βιολογικό και το υγιεινό.

Εισπνεύσαμε όλο το νέφος του κόσμου, μπροστά στα παιδιά (τα μεγάλα και μικρά) δεν μπορούμε να καπνίσουμε και οδηγούμε αυτοκίνητα που στοιχίζουν περισσότερο από όλων των γειτόνων.

Νομίζουμε ότι ακόμη πρέπει να πολεμάμε και να πείθουμε. Ενώ, με τον τρόπο αυτόν, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μας αμφισβητούν.

Δεν ξέρουμε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο: Να ζητάμε βοήθεια και να τους χρωστάμε ή να μη δεχόμαστε βοήθεια και να μας πιέζουν για να τους χρωστάμε.

Δεν έχω άλλο στίφτη. Συμπλήρωσε κι εσύ.

ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΕΙΣ

2009-10-08T01:22:00.000-07:00

ΑΠΟΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ +ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Χαίρε ώ χαίρε λευτεριά. Τόσο πολύ την κυνηγώ και τη λαχταρώ τη λευτεριά, που σαν θήραμα την έκανα να μοιάζει. Τόσο πολύ, που σαν κυνηγός ‘μοβόρος κατέντησα.

Το μωβ είναι το τελειότερο χρώμα. Μα, φυλάξου! Το κόκκινο, που σε εκνευρίζει έχει απλά ντυθεί με μπλε ένδυμα.

Το βράδυ, όταν κλείνω τα μάτια φαντάζομαι τον εαυτό μου με ένα ξίφος που μόνο εμένα μαχαιρώνει. Τώρα τελευταία και σε άλλους το στρέφω. Και μετά κλαίω. Σαν ο φόνος να συμβαίνει. Και όταν ξυπνώ το πρωί, ο θάνατος δεν έχει επισκεφθεί κανέναν. Σωματικά, τουλάχιστον.

Τα 19 αυτά χρόνια ζωής μου (ζωής στην εργασία, δηλαδή), πόσα λευκά, άσπιλα χαρτιά κατανάλωσα! Εκτύπωση, εκτύπωση, εκτύπωση. Ανοίγω τις συσκευασίες των 5 δεσμίδων - που τόσο εύκολα παραγγέλλονται - και (πίστεψέ με!) κούτσουρα πανέμορφα βλέπω.

Και των ανθρώπων ανακύκλωση δεν γίνεται? Σκουλήκια – χούμους – σπαρτά – καρποί δέντρων – φαγητό.

Θα μπορούσε κανείς να είναι πραγματικά κι απόλυτα ακίνητος στο σύμπαν? (Αφού γυρίζει.). Σίγουρα γυρίζει, είπαμε?

Να σου μοιραστώ και μία από τις πιο σκοτεινές, καμπυλωτές μου σκέψεις: το μηνιαίο μου αίμα, που με κάνει ιδιότροπη, μάλλον είναι αυτό που περισσεύει από τις πληγές των ερώτων στην καρδιά από σένα κι εσένα κι εσένα. Κι εμένα.

Ζούμε σε μία χώρα με πολίτευμα τη δημοκρατία και σε οικογένειες με πολίτευμα με έμμεσο απολυταρχικό χαρακτήρα.

Έζησα σε μια χώρα που με κανάκεψε σαν μωρό, με πλήγωσε στα πόδια με μπετό από τα παιχνίδια, μου επέτρεψε την επανάσταση στην εφηβεία, επέτρεψε στις εταιρείες να με «σκίσουν» σαν υπάλληλο, με έπεισε να ακολουθώ τα κοινωνικά πρότυπα και μου επέτρεψε και πάλι την επανάσταση. ΤΩΡΑ (!) με έχει μεταμορφώσει σε έναν άνθρωπο που βλέπει μόνο τα έγχρωμα, τους πεζόδρομους και τις σημαίες της. Ναι, τα κατάφερε. Τα κατάφερα.

«Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ γιατί μ' έμαθες και ξέρω ν' ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ και να μην σε υποφέρω.» Θα σε κάνω εγώ να σε υποφέρω. Αφού – πια – υποφέρω τον εαυτό μου.

"Εμείς του '80 η κιτς γενιά"

2009-10-01T00:08:00.000-07:00

Καταφέραμε να συνεχίσουμε στο χρόνο τα καφενεία των μπαμπάδων και των παππούδων μας σε πολλές, πολλές καφετέριες και να το κάνουμε μόδα.

Δίναμε μία περιουσία σε περιοδικά για να έχεις εσύ (αναφέρομαι σε μικρότερες ηλικίες) ΔΩΡΕΑΝ εφημερίδες που είναι και περιοδικά.

Αγοράσαμε το «ΚΛΙΚ», το περιοδικό που κρύβαμε, λόγω εκκεντρικότητας για να γράφεις και να διαβάζεις τώρα εσύ στα περιοδικά σου μια γλώσσα που άλλες γενιές δεν καταλαβαίνουν.

Σκίσαμε τα παντελόνια μας και τα φοράγαμε στο σχολείο (!!! Με boxer από μέσα!!!) και φάγαμε την κριτική. Για να κυκλοφορείς με σκισμένο εσύ και να… σου λένε ότι σου πάει. Και τι θα σου έλεγαν? Αφού (μάλλον) κάποιοι από τη δική μας γενιά είναι οι καθηγητές σου.

Πηγαίναμε στις disco και προσπαθούσαμε επί μήνες (χρόνια?) να πείσουμε τους γονείς ότι «ΝΑΙ! Το πρόγραμμα αρχίζει στις 24:00».

Στη δισκοθήκη μας είχαμε βινύλιο. Μετά κασέτες. Μετά cd. Μετά… χάσαμε την μπάλα να ενημερωνόμαστε για την τεχνολογία.

Στην 3η Γυμνασίου (πολύ λίγοι) μάθαμε την αρχιτεκτονική του pc. Μας είχαν ανοίξει ένα σκληρό δίσκο (ουαου κάναμε τότε). Και μάθαμε Basic: x=x+1. Δηλαδή να καταλάβεις ότι το 1 είναι ίσο με το 2, το 2 με το 3 κοκ έστω και για κάποια msec. Σύστημα: MS DOS, μαύρη η οθόνη, κίτρινα τα γράμματα.

Χορεύαμε και χασκογελούσαμε παντού. Κάναμε με τις ώρες ηλιοθεραπεία χωρίς αντιηλιακό.

Παίξαμε basket για τον Γκάλη και την Εθνική. Δακρύσαμε κάποια φορά στο άκουσμα του εθνικού ύμνου.

Όταν πέφταμε και χτυπούσαμε (σαν παιδιά) τα ακούγαμε κι από πάνω.

Έπρεπε να βρούμε επιχειρήματα για το ότι δεν θέλαμε να πάμε στο Πανεπιστήμιο. Και άλλα επιχειρήματα για να μη γίνουμε γιατροί ή δικηγόροι.

ΤΟΛΜΗΣΑΜΕ σιγά-σιγά να έχουμε σαν hobby την μουσική, την ηθοποιία, τις καλές τέχνες, τη φωτογραφία.

Δεν είχαμε πνευματικούς ηγέτες της εποχής μας, παρά μόνο πολύ παλιότερους.

Ο γραπτός λόγος ήταν ο πιο σοβαρός και γινόταν κατόπιν βαθιάς σκέψης. Το μάθημα της Έκθεσης στο σχολείο ήταν, μάλλον, το πιο ιερό.

Αλλά (!!! Παίρνω το θάρρος:) Πετύχαμε τη μετάβαση από το «πρέπει» στο «θέλω». Πόσο δύσκολο! Ίσως εσένα το πρώτο να σου είναι άγνωστο ή παλιομοδίτικο. Να βλέπεις καθαρά ότι μόνο με το δεύτερο πας μπροστά.

Σε εσένα απευθύνομαι, όπως από την αρχή του κειμένου. Είσαι νεότερος, είσαι νεότερη και οι δύο πανέμορφοι, πιο «Ευρωπαίοι» σε όλα. Μπορείς άνετα να γίνεις μουσικός / φωτογράφος / καλλιτέχνης με καλές απολαβές και αναγνώριση. Σκέψου: βαριέσαι? Τι σου μένει να πολεμήσεις? Απ’ ότι μου λες χρειάζεται να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν. Ναι, το προσπάθησα. Μου φάνηκε δύσκολο, αλλά (ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ!) δούλεψε!

Και θα στο πω καθαρά και ξάστερα. Δεν το κάναμε για σένα. Θα ήταν μεγάλο ψέμα να στο πω αυτό. Για μας το κάναμε. Απλά, θυμήσου με, που και που. Μην παίρνεις δεδομένα αυτά που έχεις. Δώσαμε μάχες για να τα έχεις. Δε μου χρωστάς τίποτα. Ούτε εγώ σ’ εσένα. Ούτε σε κανέναν δε χρωστάς. Εσύ τώρα το λες άνετα. Και καλά κάνεις. Μόνο έτσι θα πετάξεις, αν δεν πετάς ήδη.

Υ.Γ.: Ο τίτλος του κειμένου είναι στίχος από μία διασκευή του τραγουδιού "Τα Παπάκια" από το Φοίβο Δεληβοροιά και το Ζακ Στεφάνου, που άκουσα μια νύχτα στο Μετρό.

ΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤA ΖΕΙΣ?

2009-09-09T15:28:00.000-07:00

ΕΠΕΙΔΗ Σ' ΑΓΑΠΩ

Από το φεγγάρι λείπει μεγάλο κομμάτι σήμερα.
Μα εγώ πανσέληνο βλέπω.
Γιατί σ' αγαπώ.

Ανάμεσα στη γη μας και στ' αστέρια ένα κατεστραμμένο στερέωμα υπάρχει.
Μα έχω πειστεί πως θα με σηκώσεις στα χέρια σου
κι εγώ άλλους και σαν πυραμίδα θα το ξαναχτίσουμε.
Γιατί σ' αγαπώ.

Έσπευσαν τα σύννεφα να αντικαταστήσουν την καλοκαιρία.
Μα εγώ μπάνιο στη θάλασσα θέλω να κάνω
από της βροχής το νερό.
Γιατί σ' αγαπώ.

Έτοιμα μαχαίρια και γλώσσα κοφτερή και σχόλια καυστικά
προβλέπω απ' τους γύρω.
Διάλογος είναι, θα τα καταφέρεις, λέω στον εαυτό.
Γιατί σ' αγαπώ.

Οικονομική κρίση κι εκλογές.
Πλούσια εγώ και νέος κόσμος, δες!
Σ' αγαπώ.

Πολλά δεν κατέχω.
Αλλά τις βιτρίνες βλέπω και πραγματικά πιστεύω ότι τα έχω.
Επειδή σ' αγαπώ.

Όταν κάτι αγοράζω από σένα είναι.
Το ξέρω, σ' αγαπώ.

Δίπλα μου δεν είσαι.
Μα συμβαίνει κάτι ακόμη καλύτερο! Είμαστε παντού. Μαζί.
Το ξέρεις, μ' αγαπώ, το πέτυχες.

Μου λένε "Τη λογική άκου!"
Μα έγω, όπως όταν ήμουν 8, 18, 28 συνεχίζω να θέλω
να αλλάξω τον κόσμο.
Κι εσύ. Γι' αυτό σ' αγαπώ.

Θέλω να μ' αγαπάς, δεν ξέρεις πόσο!
Μα πιο πολύ θέλω να σ' αγαπάς!
Γιατί και πριν και μετά από μένα θα αγαπάς αληθινά.

"Η Αγάπη Είναι η Μόνη Λύση", "Love is the Only Solution"
(Φίλιππος Πλιάτσικας, MC Yinka)
Μόνο τέτοια επανάσταση χωράει στα σημερινά παραμύθια,
στη σημερινή παραμυθοπραγματικότητα. Μόνο τέτοια επανάσταση: της αγάπης

Υ.Γ.5: ΦΑΝΕΡΩΣΟΥ.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΤΡΟΣΤΕΡΕΩΜΑ

2009-09-04T00:29:00.000-07:00

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΤΡΟΣΤΕΡΕΩΜΑ

Όλα τα χρώματα μαζί

-- ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ --

Πόσο ερωτευμένο αυτό το ζευγάρι! Τόσο πολύ που μετά από τόσα χρόνια ακόμα τσακώνονται. Ναι, μεγάλη ένδειξη πάθους αυτή. Ο Πας ok και η Δημοκρατία που μένει πάντα νέα. Που μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε.

Που, αν τις φλέβες τους θα κόψει ΣΥΡΡΙΖΑ ένα άλλο κόμμα, θα γίνουν σωστοί Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Και (!) κάποιος άλλος, με ωραίο όνομα, υπάρχει για να σου θυμίσει ότι είναι για σένα, το ΛΑΟ και τι θα έκανες αν ήσουν εκεί?

Κι άλλοι πολλοί, με ιδέες. Δεν είμαι σίγουρη ότι όλοι ψεύδονται. Και, ένα ΚΕ, ένα Κόμμα της Ελλάδας, που πάει να κάνει εφαρμογή μιας καταπληκτικής θεωρίας. Μιας θεωρίας που κάποιος Κάρολος οραματίστηκε. Μα (!) ένας φίλος του επέμενε να εφαρμοστεί.

Μα όλοι αυτοί εκεί πάνω! Που είναι οι πρώτοι που θα κατηγορήσουμε. Κι εγώ κι εσύ, που όταν κλείνουμε τα μάτια βρισκόμαστε σε παραλίες, αλλά και μέσα στις φωτιές. Εσύ, ΕΣΥ! φταις για καμμιά φωτιά??? Σίγουρα? Κι εγώ κι εσύ. Που το πραγματικό μας βάσανο για να το βρούμε και να το αφανίσουμε θα χρειαστεί να αλλάξουμε. ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ. Και τότε, ίσως κι αυτοί.

Μονοδιάστατη ακόμα η πολιτική σκηνή. Μια γραμμή.

ΘΑΛΑΣΣΕΣ

2009-07-06T13:13:00.000-07:00

ΘΑΛΑΣΣΕΣ (Νερό + Αλάτι + Ζωή)

Ποιος ξέρει πόσους έρωτες έχει φιλοξενήσει, πόσες αγκαλιές. Πόσες πατητές, πόσες αυθόρμητες βουτιές, πόσα άλματα του βόλλεϋ, πόσα "σπλας" από μπαλάκια ρακέτας. Πόσα κορμιά αγαπημένα, αγκαλιές παντοτινές, συζητήσεις φιλικές. Πόσα απογοητευμένα πνεύματα και ψυχές που θα ήθελαν να πεθάνουν μέσα της.

"Κάποτε ήσουν πληγωμένη" στου τραγουδιού τους στίχους. Μα, θα είμαι πάντα πληγωμένη. Γιατί ήταν λάθος να αφήσω την αιώνια ζωή στη θάλασσα και να γίνω θνητή για την αγάπη.

Κερνάω παγωτο.

Αεικίνητη, μα και σταθερή. Γεμάτη πίκρα και δολοφονίες, μα τόσο γλυκιά κι ελκυστική. Τόσο χρωματιστή, μα τόσο σκούρα! Επιφανειακή στην αρχή, μα όσο προχωράς μέσα της τόσο βαθιά και μυστηριώδης! Την αγαπώ, τη λατρεύω, είμαι μέρος της, είναι κομμάτι από μένα.

Τελικά, προτιμώ τα ηλιοβασιλέματα με σύννεφα.

Ο Άγνωστος Χ-ρόνος

2009-07-06T12:40:00.000-07:00

Ο Άγνωστος Χ-ρόνος

Θα μπορούσα να τον μετρήσω με το ρυθμό που μεγαλώνουν τα νύχια του 3χρονου που "γυρνάει μέσα στο σπίτι μου χρόνια". Μα, μάλλον ούτε αυτή είναι σταθερή μεταβλητή, γιατί μειώνεται όσο περνάει ο καιρός. Και ο καιρός! Κόκκινα φεγγάρια που εμφανίζονται μόνο το καλοκαίρι. Υπάρχει ένα τέτοιο τώρα! τώρα! στον καμβά του ουρανού που φαίνεται από το μπαλκόνι μου. Μα, κάτι απογεύματα, προχθεσινά και χθεσινά, βρόχινα, γκριζόλευκα θυμίζουν και Σεπτέμβρη.

Πως μπορώ να δεχτώ ότι διανύουμε τη μέση τούτου του καλοκαιριού? Μυρίζει ψητό κρέας τα βράδια και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η 7η μέρα μετά το Πάσχα. Άνοιξη? Στο τραγούδι που ακούω από το σταθμό "η αυλαία πέφτει", μα στο παραλληλόγραμμο έπιπλο - γλάστρα που μετριέται με inches και έχει καθηλώσει τον μικρό, ο Goofy κάνει σκι σε κατάλευκες βουνοπλαγιές. Χειμώνας?

Ο δικός μου χρόνος, ρωτάς? Αγαπημένε κρυφέ, ανώνυμε, ή φίλε αναγνώστη. Δεν τον κυνηγάω πια. Απλά τον ζω, με ακολουθεί και τον ακολουθώ, δεν μπορεί να με αρρωστήσει πια. Είναι φίλος μου, με δέχεται με τα ελαττώματά μου αλλά και με την αποτελεσματικότητά μου. Ξέρει ότι, αν δεν μου αρέσει αυτό που κάνω, είμαι τεμπέλα. Ξέρει ο χρόνος ότι αν λατρεύω το δημιούργημά μου, θα φτάσουμε μαζί, μαζί στο τέλος χέρι-χέρι.

Και! κυρίως! Είναι μυστηριώδης, άγνωστος! Καλώς ήρθες και καλώς φεύγεις, όποτε θέλεις, άγνωστε x-ρόνε.

Η ΘΕΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΔΕΙΚΤΗ

2009-06-19T03:31:00.000-07:00

Η ΘΕΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΔΕΙΚΤΗ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΜΑΣ

(Θάνατος αστυνομικού με 15 χτυπήματα)

Με ένα μικρό λύγισμα του δείκτη, παίρνεις μια ζωή. Με 15 χτυπήματα? Μα εσύ θέλεις να πάρεις την ψυχή.

Το είχες προσχεδιασμένο, το είχες δει τόσες φορές στη φαντασία σου, που δεν ένιωσες ενοχές όταν όντως το έκανες, ούτε και κατάλαβες αν ήταν πρόβα ή πραγματικότητα.

Είσαι επαναστάτης? Διαμαρτυρόμενος? Παντοκράτορας? Τρομοκράτης? Ζωοκράτης? Αυτός που κρατάει τη ζωή κάποιου άλλου στα χέρια του? Που σπέρνει τον τρόμο? Γιατί? έχεις αυτή τη θεϊκή αυτή ικανότητα? Ποιος σου την έδωσε? Θέλεις να διαμαρτυρηθείς? Είσαι ενάντια στην εξουσία? Δεν σε καταλαβαίνει κανείς? "Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της"? Πήρε διαζύγιο ο μπαμπάς κράτος από τη μαμά πατρίδα? Φυλακίστηκε κάποιος άδικα?

Ναι, καλά κάνεις. Πρέπει να σταματήσουμε να μην αντιδρούμε. Ξύπνησες. Κι εγώ σκλήρυνα με αυτά που είδα.

Όμως ΠΟΛΥ ΑΓΟΥΡΑ ΞΥΠΝΗΣΕΣ.

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙΣ ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ?

Αφαίρεσε αυτή που είναι πιο κοντά σου. ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Για να μην έχεις και το χρόνο να μετανοήσεις. Εκεί, πραγματικά θα σε παραδεχτώ. Δώσε τη δική σου ζωή για να κερδίσεις κάτι. Έτσι όπως το κάνεις ΣΕ ΜΙΣΩ. Και πίστεψέ με, δεν είμαι μόνη.

Θέλω να έρθεις κοντά μου, μπροστά μου. ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΝΑ ΟΡΘΩΣΕΙΣ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ: "ΝΑΙ, ΣΚΟΤΩΣΑ ΓΙΑΤΙ... ΚΑΙ..."

χμμμ, Άραγε, θα μπορούσες? Πολύ ευγενικά στα λέω! Σιγά μην είσαι και περήφανος. Η ζωή σου απο δω και πέρα θα είναι μαύρη κι ας νομίζεις ότι εξουσιάζεις. Από τότε, κοιμήθηκες καθόλου?

Δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ ποιους εφιάλτες σου στέλνει το υποσυνείδητό σου.

ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ

2009-06-02T13:42:00.000-07:00

ΡΑΔΙΟΦΩΝΑΡΑ

Αστείος τίτλος, έτσι δεν είναι?

ΠΡΟΣ: ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Ό,τι θέλεις κάνεις τη διάθεσή μου. Όταν επιλέγεις να παίξεις Βασίλη Παπακωνσταντίνου, νιώθω ότι τον έχεις εκεί, δίπλα σου και τραγουδάει ζωντανά. Μετά μου βάζεις το μινοράκι και αναρωτιέμαι: Πρέπει να συναντήσω τη Χαρούλα. Θα βρούμε άραγε πως θα γίνουμε Καρυάτιδες? Σε λίγο με κάνεις και κλαίω με το Φιλαράκι. Αν, σπάνια βέβαια, επιλέξεις και το "Πάτωμα", εεε, τότε είμαι ικανή να σε καλέσω κλαίγοντας.

Πολλές φορές έχω ξεκαρδιστεί στα γέλια μαζί σου. Πολλές φορές με έκανες να κλάψω. Στο κλάμα βγαίνουν όλες οι νότες σε μικρο-λυγμούς και ποτάμια που είναι ήδη αλμυρά, πριν την κατάληξή τους. Σε ακούω να μιλάς αμέριμνος, λες και δεν έγινε τίποτα. Μάλλον θα σε πήρε καμμία / κανένας ακροάτρια / ακροατής και θα σου έκανε κοπλιμέντο. Αμέσως αλλάζω. Με το "Γίνε κομμάτια", "Mallo" σου χορεύω, αφήνομαι, δεν ξέρω που βρίσκομαι, κλείνω τα μάτια και πετάω. Μετά μιλάς για κάτι κοινωνικά, πολιτικά, λες ότι τα βαριέσαι, ότι είναι Παρασκευή και (!) λες και τα υπονοούμενά σου. Δε σου κρύβω ότι πολλές φορές νομίζω ότι είναι για μένα, ναι! θέλω και λίγο αισθηματοψέμα!!! Θέλω να το κάνω, άφησέ με (ανθρωπάκι κι εγώ, θα το πετύχω να μην είμαι το κέντρο του σύμπαντός μου).

Όταν μιλάς για θάλασσες (!) για αφρούς και για διακοπές με ξεσηκώνεις, θα μπορούσα να πάρω επι τόπου τηλέφωνο το αεροδρόμιο, το λιμάνι για να ταξιδέψω (ή το ραδιο taxi!). Εσύ, ξέρεις ότι όταν παίζει το "Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ" θα το χορέψω και θα είμαι και σε χώρο ακατάλληλο για χορό. Ξέρεις όμως? Ναι, ακούω πολύ ραδιόφωνο, ο παραγωγός μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα, να είναι στον αέρα σε διαφορετικές ώρες, σε διαφορετικές συχνότητες, τόσα διαφορετικά πρόσωπα, μα είσαι πάντα ο ένας που θα καλλιεργεί τη φαντασία μου. Όταν έχεις το μικρόφωνο και εσύ που ζηλεύεις τους τραγουδιστές μπορεί να τραγουδάς ομορφότερα από πολλούς από αυτούς με τον πεζό σου λόγο.

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΣΙΩΠΗΛΑ (παράξενο για μένα! όσοι με ξέρουν, ξέρουν! :-)) θα βγάλω την ψυχή μου ΓΥΜΝΗ στον ήλιο, στη σελήνη ή απλά σε ένα δωμάτιο. Τη βλέπω, λοιπόν, έτσι, ΓΥΜΝΗ, που μόνο εσένα δε ντρέπεται και οι νότες, οι διέσεις, οι μελωδίες, οι ρυθμοί και η φωνή σου την επουλώνουν αργά-αργά αλλά αποτελεσματικά. Μέχρι την επόμενη φορά.

Κι εσύ, ΤΙ ΤΥΧΕΡΟΣ / ΤΥΧΕΡΗ! έχεις μπροστά σου την οθόνη της ζωής μου και βλέπεις οτιδήποτε κάνω, οτιδήποτε νιώθω και σκέφτομαι. Και επηρεάζεσαι κι εσύ και οι επιλογές σου και τα συναισθήματά σου. Είμαι εκεί όταν χορεύω, με βλέπεις. Εσύ δακρύζεις ή ξεκαρδίζεσαι, μα πάντα, φωνή σταθερή.

ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ.

"Ωραίοι οι Άνθρωποι, Αλλά..."

2009-05-18T04:50:00.000-07:00

"Ωραίοι οι Άνθρωποι, Αλλά..." (στίχοι από τραγούδι - ερμηνευτής: Κ. Χατζής)

Τι ωραία που είναι ΟΟΟΟλα αυτό το καλοκαίρι
Τι ωραία που ένιωσα για τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα
στο ΠΡΩΤΟΜΠΑΝΙΟ μου το Σάββατο (κατά το "Πρωτοβρόχια")
Του γιου μου η μάνα είμαι εγώ
αλλά
ποιας απίστευτης ομορφιάς είναι γιος πραγματικά?
Τι συναίσθημα απογειωτικό
η αφή του ακροδάκτυλου που αγγίζει
το μεταξο-βελούδινο του πέταλου της ροδιάς?
Πόσο τέλειες γεωμετρικά καμπύλες σχηματίζουν
ώρες-ώρες τα σύννεφα τα μπαμπακιένια του Αττικού ουρανού?
Τι μυρωδιά στο φαγητό
το τόσο σπάνιο
που σου θυμίζει τη γιαγιά... (σχεδόν τη βλέπεις: και τη μυρωδιά και τη γιαγιά)
το άκουσμα της σιωπής
της απόλυτης
και της γαλήνης που αγαλλιάζει
το κορμί
ακόμη καλύτερη η γαλήνη αυτή όταν προκαλείται από κάποιον
γιατί, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, αυτό το σώμα (το δικό μου) νευρικό ήταν πάντα
και προσπαθεί να γαληνέψει.

ΓΙΑΤΙ? Μ' όλα αυτά τα από πάνω ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΑΙ
ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ!!!

ΦΩΝΑΖΩ, ΣΤΡΙΓΓΛΙΖΩ

ΕΕΕΕ, εραστές, παιδιά, φίλοι, οικογένεια και γνωστοί!!!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΚΑΦΕ, ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΑΤΟ, ΓΙΑ 5ΛΕΠΤΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ
ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ (προτιμώ τα παγοπέδιλα)

ΚΑΝΕΙΣ??? ΚΑΝΕΙΣ??? κανείς? Τι κάνεις δηλ. και δεν μπορείς?

ΤΙ? Να ανταλλάξουμε μηνύματα? Στο facebook? Στη διεύθυνσή σου? ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ, ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ??? με αρχεία και φωτογραφίες που ούτε καν
το χαρτί τους δεν μπορείς να αγγίξεις?

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ. Με το τυφλό σύστημα δακτυλογραφίας που έμαθα, 18άρικο τότε, τολμώ να πω πως μου θυμίζω πιανίστα όταν γράφω αυθόρμητα, έτσι, όπως τώρα. Αν τα έγραφα χειρόγραφα, δεν θα προλάβαινα τις σκέψεις, δεν θα προλάβαινα να κάνω τα λάθη που βλέπεις εδώ. Θα ήταν πιο σμιλεμένο το αποτέλεσμα, βέβαια. Αλλά εδώ, θέλω να ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΠΑΡΑΠΟΝΑ!!! (εαυτός μου: "μπα? τι λες? μου επιτρέπεις να κάνω παράπονα?")

ΘΕΛΩ ΝΑ Σ' ΑΓΓΙΞΩ. ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΣΕΙ Ο ΚΑΦΕΣ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΦΟΡΕΜΑ
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΦΕΛΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ
ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙ, ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΑΤΑ.
θέλω να τσακωθούμε για το λογαριασμό.
να γελάσω.

Τι αστεία, τι κλάματα, τι παράπονα, τι υποσχέσεις θέλεις
για να 'ρθεις??? ή να 'ρθω???

ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΥ
ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΤΕ

ΤΩΡΑ.

Υ.Γ.1: "... η μοναξιά τους παγώνει." (στίχοι από τραγούδι - ερμηνευτής: Κ. Χατζής)
Υ.Γ.2: Είμαι στα όριά μου. Θέλω να βγουν πολλοί (πολλοί όμως) άνθρωποι από τη ζωή μου, μα και καινούριοι να 'ρθουν. Αλλιώς, αλλιώς δεν ξέρω, πες μου εσύ, αναγνώστη.

Υ.Γ.3: Κοίτα που θα σε πάω εγώ!!! - φωτογραφία.

Υ.Γ.4: Μόλις πήραν τηλ. 2 φίλοι. Ευχαριστώ Θ.Ι.!

ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ

2009-05-13T00:24:00.000-07:00

ΕΡΩΤΙΚΟ #2: "ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ"

πλούσιος
απλός

άπληστος
κυνηγός

θάλασσα
άλας

γι' άλλα
αλλά

δάκρυ
μια άκρη

παλάτι
άμμος και βράχι

θάνατος
Ιθάκη

γη
Παναγία

αέρας
ασφυξία

ορυκτό
ομορφιά

θέατρο
ηθοποιός

όχι!

φωτιά

σκηνοθέτης εγώ

στη ζωή μου.

Υ.Γ.1: Αυτό το ερωτικό έχει αποδέκτη: αυτήν που βλέπω όταν κοιτάζω μέσα στα 7 ενωμένα τζάμια.

Υ.Γ.2: Θα προσπαθήσω, φίλε, καλλιτέχνη και σοφέ Κυριάκο, να αφήσω το τιμόνι.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

2009-05-07T00:11:00.001-07:00

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΚΑΙ ΝΑΙ!!! Θέλω δώρο
Μπορείς?

Το Μιχάλη Χατζηγιάννη
στην πόρτα του σπιτιού μου
εκεί που καμμιά φορά
"η αγάπη μένει"
με MARTINI ή... χωρίς

Δεν μπορείς?
Τότε μία βόλτα στο "Μυαλό του John Malkovich"

Δύσκολο?
Μια μεγάλη αγκαλιά
και διπλές ανάσες, ταυτισμένες

"Ένα party με ραδιάκι φορητό"?

στην άμμο με φίλους και κιθάρες και ΦΩΤΙΕΣ?

Δεν έχεις χρόνο σήμερα, δε θα με δεις?

Κρίμα, θέλω να με δεις.
Το τελευταίο είναι πιο δύσκολο?

ok,
μία χαμηλή πτήση στην ομορφιά
της Αττικής
με ελικόπτερο
από το Baladeur (www.baladeur.gr)

Ακριβό?
εντάξει.

Ούτως ή άλλως
απ' αυτούς που αγαπώ
παίρνω δώρα
όταν δίνουν και γελούν
αλλά
και όταν δακρύζουν και πονούν
βαθιά
κι ας μην το παραδέχονται.

Μου αφιερώνω το "Νυχτερινή Εκπομπή", το παλιό τραγούδι.
Σε ευχαριστώ, Οδυσσέα, φανταστικέ μου παραγωγέ που χτες μου το θύμισες.
(κατά το "φανταστικέ τροχονόμε")

Με αγάπη στους φίλους, στις αγάπες μου και στους άγνωστους αναγνώστες

Η δική σας Indiana
με διψήφια ηλικία! Ακόμα διψήφια! (τι καλά!)

ΟΜΑΔΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ (!) ΨΥΧΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2009-05-06T08:04:00.000-07:00

ΟΜΑΔΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ (!) ΨΥΧΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ή
"ΝΕΡΟΠΟΝΤΗ" ΔΑΚΡΥΩΝ (σαν το νέο cd του Αλκίνοου Ιωαννίδη)

(Ενημέρωση για εσένα, αναγνώστη μου: Συμμετέχω κι εγώ σε μια ομάδα, πως να στο πω, που άλλες φορές σε βοηθάει να επιβιώνεις, άλλες φορές σε εκνευρίζει, άλλες σε προβληματίζει, αλλά (!!!) το καλύτερο πολλές φορές ανεβαίνεις επίπεδο σκέψης ή και ποιότητας ψυχής. Μου είπε, λοιπόν, μία κυρία ότι όταν δεν βρίσκομαι εγώ στην ομάδα κάνει καλύτερη δουλειά, τον τελευταίο καιρό όλο τέτοια μου λέει και συμφωνούν και κάποιοι άλλοι)

ΟΧΙ!!!

Δε θα σε αφήσω αυτή τη φορά.

Κλαίω?
Μου λετε "είσαι πολύ βαριά για μας, δεν αντέχουμε"

Γελάω?
Μου λέτε "το 'ριξες πάλι στο σο - ρο - λοπ"

Σκέφτομαι?
Μου λέτε "όλο φιλοσοφείς"

Αναλύω?
Μου λέτε "τη λογική βάζεις, συναίσθημα βάλε"

Μιλάω συναισθηματικά?
Με λέτε "παιδί"

ΟΧΙ, θέλω να το πετύχω αυτό, να μου γίνει μάθημα το πάθημα.

ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΑΓΙΑ
Να μη δουλεύεις το νου και την ψυχή σου μέσα από μένα,
Να μην είμαι ο εύκολός σου στόχος
Δεν είμαι θύμα, ΟΧΙ

Είμαι ανοιχτή και ΕΛΕΥΘΕΡΗ πλέον
και σε φοβίζει αυτό
τώρα το βλέπω
ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ
Τώρα, που έχω τριανταρίσει ΚΑΤΑΛΑΒΑ
να ΚΟΨΩ, ΝΑ ΚΟΨΩ (επιτέλους) ΤΑ ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΑ του στυλ "ειρήνη στον κόσμο"
Πολύ σημαντικά, βέβαια!

ΑΛΛΑ, βρε εαυτέ
ΠΩΣ???????
ΠΩΣ???????
να κάνεις εαυτέ (που άμα θέλεις, ΜΠΟΡΕΙΣ!!! ... τι τον θες τον καυγά? Λ. Μαχαιρίτσας)
έκκληση για ΕΙΡΗΝΗ

ΑΦΟΥ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ την έχεις κατακτήσει

ΠΩΣ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ?

Απέκτησε ΕΣΥ (εαυτέ) ένα ΚΑΛΟ ΠΑΡΟΝ ΠΑΡΟΝ ΠΑΡΟΝ ΠΑΡΟΝ
για να χτιστεί και το μέλλον.

Συνομιλητή, ας γυρίσουμε σ' εσένα: Μου αποκάλυψες, λοιπόν, μπροστά σε όλους ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΧΟΜΑΙ. Και σου είπα, εντάξει, δεν θα έρχομαι. Μα στο ΤΕΛΟΣ, είπες: "Πως θα ΤΟ δουλέψουμε αν δεν έρθεις?"
Όχι, δεν θα δουλέψεις, συνομιλητή, το νου και την ψυχή σου μέσα από μένα.

Υ.Γ.: Είναι τα γενέθλιά μου αύριο και, ΞΕΡΕΙΣ? Ήθελα να σε κεράσω, να κεράσω όλη την ομάδα. Αλλά τσακωθήκαμε και δεν στο είπα. Γίνομαι τώρα ένα διψήφιο νούμερο, που μου φάνηκε ότι ένας χρόνος που πέρασε ήταν αιώνες ολόκληροι, ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΛΛΑΞΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ κι εσύ κι εγώ.

2009-04-15T13:50:00.000-07:00

ΕΧΩ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ ΤΟΝ...

Σε αυτή την ανάρτηση θα καταλάβεις το μέγεθος της τρέλας μου. ΧΑ-ΧΑ και όμως!!!! Αυτή είναι η πιο βαθιά μου και απλή αλήθεια.

ΓΙΑΤΙ Η ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΗ!!!

ΔΗΛΩΣΗ - ΔΗΛΩΣΗ --- ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Εδώ και μήνες: Έχω ερωτευτεί το Χριστό. Και ΚΑΘΟΛΟΥ δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Παραπάνω από 3 δεκαετίες μας πήρε. Εκείνος έδινε, έδινε... ΧΑΜΠΑΡΙΑ ΕΓΩ!!! Μου έδειχνε... απ' την άλλη εγώ. Με καλούσε... στο αθόρυβο εγώ. Και, τώρα!!! ΕΥΤΥΧΙΑ!!! Εκείνος με αγκαλιάζει, κυριολεκτικά. Με αγκαλιάζει. Δίνεται όσο κι εγώ, άπειρα. Μου δείχνει τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας. Είναι ο καλύτερος ξεναγός για την ομορφιά της φύσης. Οδηγεί τα μάτια μου στο όμορφο. Αυτόματα κι αβίαστα.

Μικροί, όπως όλοι κάναμε ερωτήσεις του τύπου "Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις?". Και εγώ απαντούσα: "Όταν ζούσε ο Χριστός" και ΤΟΝΙΖΑ: "Όμως να τον ήξερα, να ήμουν κοντά του." Μη με πάρεις για ακραία θρησκόληπτη, δεν είμαι. Κάθε άλλο. Όμως, τελευταία, μιλάω και με τον μπαμπά του. Ξέρεις τι καλό μου κάνει? Δεν μπορώ να το περιγράψω ούτε με ζωγραφική, πόσο μάλλον με λέξεις. Ίσως κάποιος με Νόμπελ Λογοτεχνίας να μπορούσε, και πάλι, δεν είμαι σίγουρη.

Θέλω να του μοιάσω. Και μαλλί άφησα. Απλά, είμαι πιο δυτικού τύπου (με κάτι κιλάκια παραπάνω), πιο σκούρα, γυναίκα, όχι τόσο ταπεινή, πολύ περισσότερο εγωίστρια... και... και... ΕΧΩ ΠΟΛΥ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΜΑ? Έτσι δεν είναι?

Και Καλό Πάσχα θα έχουμε. Γιατί ξέρουμε, μετά τη βροχή της Μεγάλης Παρασκευής και το μουντό του Σαββάτου θα είναι λαμπερός ο ήλιος της Κυριακής. Ξέρουμε, θα αναστηθεί. Ξέρουμε, θα αναστηθεί. Εκείνοι, όμως, τότε, δεν το ήξεραν.

2009-04-15T13:03:00.000-07:00

ΠΟΝΑΩ, ΠΟΝΑΩ! ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ! ΠΟΝΑΩ! ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ ΒΑΜΒΑΚΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΡΑΙΩΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΣΑΝ ΥΛΗ!

Δεν ξέρω αν είναι θυμός. Θέλω συχνά να σπάσω πράγματα, αλλά ούτε αυτό κάνω. Τον καινούριο εαυτό μου δεν μπορώ να συνηθίσω και τις αλλαγές του δεν μπορώ να προφτάσω. Είναι σαν με κάθε δάκρυ, με κάθε λύπη να ξεφλουδίζεται και μια όψη, σιγά-σιγά, βασανιστικά και λυτρωτικά. Σαν κάποιους παλιούς πίνακες ζωγραφικές, σαν αυτές τις διαφημίσεις που δείχνουν το δέρμα του φωτομοντέλου να βγαίνει και να εμφανίζεται το όμορφο.

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΟΜΟΡΦΟ. ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ.

Και τον έχω βρει τον καθρέφτη μου. Τον Άνθρωπό. Τον ιδεαλιστή. Τον παραμυθά και τον παραμυθένιο. Όταν δεν είμαι καλά. Τον σκληρό και τον αληθινό. Όταν είμαι καλά. Και τον έχω ξαναβρει. Σε άλλο πρόσωπο. ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΣΩΣΤΟ (για μένα). Δίνομαι. Χωρίς κινήσεις "σκάκι", με αμεσότητα. ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΛΑΘΟΣ (για κείνον). Δίνομαι. Χωρίς κινήσεις "σκάκι", με αμεσότητα.

Όπως λέει το τραγούδι "...προσπαθώ να κλέψω το γλυκό μεσ' απ' το βάζο..." Αυτό είναι το κακό. Θέλουμε να το κλέψουμε το γλυκό γιατί είναι ψηλά. Αν ήταν στο τραπέζι και το φτάναμε, θα το αγαπούσαμε τόσο? Εκεί φαινεται η αγάπη. Να μην αγαπάς κάτι επειδή δεν μπορείς να το φτάσεις, μα επειδή το αγαπάς. ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΞΑΣΤΕΡΑ. Χωρίς αναλύσεις. Το βλέπεις, το αγαπάς, το αγκαλιάζεις, το φιλάς, το νιώθεις, σε απογειώνει. Κι ας βλέπεις το φινάλε απ' την αρχή. Εγω, να σου πω, δεν το βλέπω πια. Έχω τυφλωθεί για παρελθόν και μέλλον.

Μέχρι εδώ σήμερα. Αφού σταμάτησε το δάκρυ, σταματάω να γράφω.

Ευχαριστώ που με αφήνεις λίγο να σου μοιραστώ για να με ξαναταξιδέψεις. Διάβασέ με.

2009-04-15T03:44:00.000-07:00

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΥΠΕΡ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (=υπεραξία+δημιουργία)

Καλημέρα. Ανοίγουν μάτια. Μια φωνή σου λέει: "Είναι εφτάμιση, τελευταία φορά στο λέω." Σηκώνεσαι. Αμέσως, δε χάνεις δευτερόλεπτο: καφέ! τσιγάρο! Και σ' αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα, κεραυνός σε χτυπάει σε μυαλό, καρδιά, ψυχή! Έχω παιδί. Πας. Είναι όρθιος και κοιτάει έξω από το παράθυρο. Αυτό το παιδί! Δεν φωνάζει να σε ξυπνήσει. Περιμένει. Όποτε σε νιώσει να είσαι κοντά θα σου μιλήσει.

Όλες οι κινήσεις προετοιμασίας γίνονται γρήγορα. "Βάλ' το στα πόδια!" Και βγαίνεις!!! ΕΚΕΙ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΛΑ. "ΕΞΩ ΖΩ ΕΓΩ - ΕΞΩ ΖΩ ΕΓΩ - ΕΞΩ ΖΩ ΕΓΩ" ΛΕΣ. Δεν έχω τίποτα. Δεν ανήκω σε κανέναν κι όμως σ' έχω και μ' έχεις. Προσπαθώ να σκεφτώ το "no possessions" του John Lennon στο Imagine. Λες, ότι αν συμβεί οτιδήποτε "ατυχές", θα μείνω με αυτά τα ρούχα, αυτά τα παπούτσια και αυτή τη τσάντα. Και κάνεις εξάσκηση: "πώς θα ήταν".

ΛΕΣ ΚΑΜΜΙΑ ΔΕΚΑΡΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ, καλό αυτό!

Μετρό, ααα, ναι, καλικαντζαράκια πολλά. Ακούς μουσική και, παραδόξως, όλοι κινούνται με αυτής της μουσικής της νότες και τις παραφωνίες. Και ξεκινάει ΤΟ ΤΑΞΕΙΔΙ (με έψιλον γιώτα το θέλω, πρόβλημα κανείς?) Πρώτα βλέπω μπροστά μου το όνομά μου στο αρσενικό του με ένα "Αγ." μπροστά. Λες: μεγαλείο... κλείνω τα μάτια μου από δω και πέρα. ΜΟΥΣΙΚΗ. Η φαντασία στο έπακρο, ό,τι ονειρεύτηκα την προηγούμενη νύχτα, αλλά και ό,τι μοιάζει σ' αυτή τη - χωρίς λακούβες - ταχύτητα του μετρό. π.χ. η απογείωση αεροπλάνου, τα λίγα δευτερόλεπτα πριν τον ύπνο που νιώθεις τόσο ανάλαφρος. Ανοίγω τα μάτια για να με χαιρετήσει η Μελίνα. Υποκλίνομαι νοερά. Πολύς κόσμος μπαίνει.

Βγαίνω.

Πόσα βήματα? 100 ίσως, στο γραφείο. Ξέρεις? ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ. Είναι όμορφο. Είμαι περήφανη. Ταπεινή, προσπαθώ. ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Υ.Γ.: Να πω ιδέα??? Θα έπρεπε η μέρα και η νύχτα να υπολογίζονται σαν δύο μέρες.

2009-04-01T03:59:00.000-07:00

ΕΡΩΤΙΚΟ: ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Γη, γη πρώτα θα γίνω

κόντρα στη φύση μου

κόντρα και στην ανάσα μου

την άστατη

ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ

----- Να προσπαθήσω χρειάζεται για να στη χαρίσω -----

Φωτιά, δεύτερη και ισχυρή

δύναμη θα σου δίνω

και ισχύ

και κατακόκκινα βράδια

ΛΑΓΝΕΙΑ

----- Δε θα σ' αφήσω να κρυώσεις -----

Αγέρας, αχ, αγέρας

ευεργετικός

να νιώθεις ότι ζεις

γιατί κινείται κάτι αόρατο

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

----- Με απαλό φύσημα θα σε ξυπνώ -----

ΝΕΡΟ! ΝΕΡΟ!

Αυτό είμ' εγώ

Υγρό στοιχείο

μόνο καπάκι μη μου βάλεις

ΑΛΧΗΜΕΙΑ

----- Θα παίρνω ό,τι μορφή θέλεις μ' ένα άγγιγμά σου

και ό,τι χρώμα θέλεις με ένα απ' τα φιλιά σου -----

Υ.Γ.: ΕΡΩΤΙΚΟ... θα έπρεπε να υπάρχει αποδέκτης?

ΔΙΑΒΑΣΕ ΜΕ

2009-03-23T05:47:00.001-07:00

ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΑΝΟΙΧΤΑ???

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!!!

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!!!

(κι αυτό με ωραίο χρώμα, βλέπεις? για να το δεχτείς πιο μαλακά) Βαρέθηκα να σου μιλάω για κήπους, για ελιές, για περηφάνια, για αγάπη, για έρωτα, για τη σελήνη, για συναισθήματα, ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΓΓΟΥΝΗ ΘΥΜΟ, για το φόβο που πάντα προσπαθώ να χρωματίσω.

Πάντα πάλευα για κάτι. Κι εσύ. Το ξέρω. Χαμογελούσα. Να δώσουμε ρούχα στα παιδιά. Να δουλεύω για τα παιδιά με κινητικά προβλήματα. Να σώσω τη γη. Να κλείνω τα φώτα. Να πάω στη συναυλία για το τσουνάμι. Να πάω στη δενδροφύτευση. Να κατέβω (επιλεκτικά) στην πορεία. Όλοι το κάνουμε με κάποιον τρόπο. Μου άρεσε να νιώθω ότι δίνω. ΠΑΙΧΝΙΔΙ μου φαίνονταν, με σοβαρότητα εκφράζονταν.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ κάτω από το εξής ασφαλέστατο πρίσμα:

Δεδομένο το χρηματικό αντίτιμο για την εργασία

Δεδομένη η διασκέδαση, οι φίλοι, τα καλοκαίρια

Δεδομένη η ζωή μου.

ΑΥΤΟ ΑΛΛΑΞΕ!!! Νιώθω πως μπορεί, πολύ εύκολα, πολύ τυχαία, πολύ ή λίγο αιματηρά, πολύ ευτυχώς να πεθάνω. Και φοβάμαι. Μήπως θα έχω αφήσει μισοτελειωμένες σχέσεις και συναισθήματα. Μόνο ένα συναίσθημα τολμάω να γράψω, μα πάλι στα συναισθήματα γυρνώ κι ας είπα στην αρχή του κειμένου "όχι". Σ' αγαπώ... μήπως και δεν προλάβω να σε γνωρίσω.

Κάθε Άνθρωπος και Κήπος

2009-03-13T05:11:00.001-07:00

Κάθε άνθρωπος έχει έναν κήπο.

Θα έλεγες ότι για την αξία του κήπου θα μετρούσαν στοιχεία όπως: η έκταση, η περιοχή, το πόσο σπάνια είναι τα φυτά. Το πόσο τροπικά είναι τα δέντρα, το αν ο ιδιοκτήτης καλεί διασήμους για party. Το αν είναι κοντά στη θάλασσα, το αν έχει χτιστό barbecue ή θάμνους με σχήματα ζώων. Όμως, μάλλον, όλα αυτά θα ήταν τόσο δαπανηρά και χρονοβόρα και εφήμερα...

Έχουμε, λοιπόν, όλοι μας ένα κήπο. Και αυτό που μετράει είναι το πόσο τον αγαπας, δηλαδή τον αφήνεις να ζήσει για να ζήσει και όχι να υπάρχει για σένα. Αν, για παράδειγμα, αγκαλιάζουμε και φιλάμε τους βασιλικούς μας. Το ήξερες ότι αν το κάνεις αυτό στο βασιλικό, αυτός γεμίζει το χώρο μυροβολιά?

Ο δικός μου ο κήπος έχει χώμα, ΠΟΛΥ χώμα, να κυλιούνται τα παιδιά των φίλων, το παιδί, μα και οι μεγάλοι να ξαπλώνουν ανάσκελα και να κουνάνε χέρια πόδια για να σχηματίσουν μια πεταλούδα στο χώμα. Αυτό το χώμα είναι ιδανικό για τους φίλους που έχουν μηχανές Cross (έτσι δεν τις λένε?). Κάνουν τις τρέλες τους. Φυτεύουν ο καθένας ό,τι λουλούδι θέλει. Και δεν τσακώνεται κανένας για το χώρο του, αφού, όσο πληθαίνουν οι φίλοι, ο κήπος μεγαλώνει.

Ναι, αυτός ο κήπος έχει δική του βούληση.

Έχει και ελιές, πολλές ελιές και κάθε φορά που θα έρχονται φίλοι, θα στέφονται όλοι με ένα στέμμα από κλαδί ελιάς. ΝΑΙ, μην αντιστέκεσαι, οι φίλοι αξίζουν στέμμα. Και μόνο που σε αντέχουν τόσα χρόνια...

Μα, το καλύτερο, θα είχε ένα πλακόστρωτο για χορό. Ένα ΜΑΓΙΚΟ πλακόστρωτο. Σε αυτή την πίστα ο καθένας ακούει την αγαπημένη του μουσική και όχι όλοι την ίδια. Και, παραδόξως, οι διαφορετικές κινήσεις όλων των χορευτών ταιριάζουν.

Εκεί δεν υπάρχει ούτε μία κάμερα, ούτε βιντεοσκοπούμε τίποτα, ούτε θέλουμε. Έχουμε και μία συσκευή που αποκλείει την ακτίνα του βλέμματος του δορυφόρου.

Γι' αυτό και δεν μπορώ να στο δείξω με τύπο "τηλε", δε φαίνεται τίποτα από μακρυά. Θα πρέπει να έρθεις και να το ζήσεις.

Indiana

Υ.Γ.: Ο δικός σου κήπος? Πως είναι? Μοιράσου...

2009-03-09T13:26:00.000-07:00

ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ (κυριολεκτικά το "διάσταση")

ΠΟΛΥΣ ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ τη μονοδιάστατη, από αριστερά μέχρι δεξιά στη σημερινή πολιτική μας. Όλες οι θέσεις κατειλημμένες. Στην τέχνη έχουμε φτάσει στην τέταρτη διάσταση (ίσως και σε πέμπτη). Ο Άινσταιν μίλησε για 11 διαστάσεις! Και στην πολιτική, μόνο μία?

Έτσι, λοιπόν, έλεγα να κάνουμε μία προέκταση, φαινομενικά κωμική, αλλά που ξέρεις? Μπορεί να δώσει καμμιά ιδέα. Να προεκταθούμε, δηλαδή, σε ΒΟΡΡΑ και ΝΟΤΟ.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το Βορρά. (1) Θα μπορούσε να είναι σαν ομπρέλλα για αριστερά και δεξιά, δηλ. (όπως στην Κίνα που μου περιέγραψε ο φίλος Παντελής) κάποιο κόμμα που θα βρίσκεται σε αυτό τον άξονα να παίρνει στοιχεία π.χ. την κοινωνική θεωρία από την αριστερά και τη διάρθρωση μίας ιδιωτικής εταιρείας από τη δεξιά. Βέβαια, (2) θα μπορούσε να είναι και τελείως καινούρια η θεωρία ενός κόμματος του Βορρά.

Δεν θα μπορέσω να το αναλύσω πολύ καλά, γιατί στερούμαι πολιτικών σπουδών και ιστορίας, ΑΛΛΑ, Η ΙΔΕΑ, πώς σου φαίνεται?

ΑΡΙΣΤΕΡΑ - ΔΕΞΙΑ ----- ΒΟΡΡΑΣ - ΝΟΤΟΣ (εδώ νέα κόμματα, νέες, καινοτόμες θεωρίες!)

Υ.Γ.: Αααα, για δες τι βρήκα ψάχνοντας για εικόνα. Κάνε μια βόλτα εδώ "Πολιτική Πυξίδα" και κάνε κλικ στο "Take the Test" στη λίστα αριστερά. Το αποτέλεσμα είναι σε άξονα xy. http://www.politicalcompass.org/

Indiana

2009-03-08T09:56:00.000-07:00

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΜΟΥ

Θέλω να γίνω η θάλασσίτσα του Θαλασσινού
Το ξαδελφάκι - συνωνοματάκι του Γιαννάκη του Κότσιρα
Να κάνω το Τρίφωνο Τετράφωνο με τη φάλτσα μου τέταρτη φωνή
Να προσπαθήσουμε με τη Χάρις να γίνουμε καρυάτιδες,

Να χτίσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το βενζινάδικο στα σύννεφα με τη μαμά Άλκηστη
και να πετάξουμε, όπως πέταξε στο video-clip του "Λάβα"
Να αγοράσω στο Βασίλη Παπακωνσταντίνου αυτόν το σπάνιο παπαγάλο
που λέει "Τους ξεφύγαμε"
και να του πω ότι είναι όμορφος (ο Βασίλης, όχι ο παπαγάλος).

Να πάμε σ' ένα καπηλιό με τον Πάνο και να βρούμε κι άλλα ματάκια
αφού τώρα τα μάθαμε τα "κόλπα τα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία"
Με το Σαββόπουλο, του οποίου πραγματικά ντρέπομαι το μεγαλείο,
να πάμε στις σχολές και να κερνάμε και να μας κερνάνε "ροφήματα στα κυλικεία"

Με το Μιχάλη Χατζηγιάννη να αγκαλιαστούμε, μήπως και λυθεί το Κυπριακό
και να διοργανώσουμε συναυλίες σε παραλίες
Να κάνω χορευτικά στη Ραλλία, τη Μελίνα και το Νίκο Πορτοκάλογλου
(θα εξασκηθώ, παιδιά, θα μάθω, θα σας βγάλω ασπροπρόσωπους)

Τέλος, να πείσω το Λαυρέντη να βάλει υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές
και να πείσω όλους τους παραπάνω και άλλους, άλλους, σημαντικούς
μα που ξεχνάει το πολυζαλισμένο μυαλό μου
να κάνουν μία ΤΕΡΑΑΑΣΤΙΑ συναυλία σε μια κρουαζιέρα
στην απέραντη της Μεσογείου
που δε θα ξεχάσουμε ποτέ.

Να τους υποκλιθώ, να τους πω "Σ' ΑΓΑΠΩ"

Indiana

2009-03-08T09:45:00.000-07:00

ΑΥΤΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΡΙΣΗ!!!

Κρίση? ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΗ ΑΥΤΗ! «ΕΓΩ θα σου πω» («Εμείς οι Έλληνες τα ξέρουμε όλα, μπράβο μας!», από διαφήμιση καφέ Bravo)

Ήμουν λοιπόν στο γραφείο και, έσπαγα το κεφάλι μου για τη δουλειά μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή. Στη μέση μιας περιόδου που όλοι ονοματίζουν κρίση, σκεφτόμουν ότι η ζωή μου δεν έχει αλλάξει προς το αρνητικό τόσο πολύ. Και, ξαφνικά, με πιάνει σύγκρυο.

ΑΜΑΝ! Να μία κρίση που θα ήταν Η κρίση: Να «πέσουν» όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα, όλα τα αρχεία, όλοι οι server, όλα τα κεντρικά αρχεία των πολυεθνικών, του κράτους, των επαγγελματιών και των ιδιωτών. Το internet, το facebook. ΟΛΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ που μέχρι τώρα έχει γίνει από εκατομμύρια ανθρώπους εδώ και τόσα χρόνια. Όλη η δουλειά που έχεις κάνει ΕΣΥ κι εγώ, τίποτα να μην υπάρχει πια. Να μη δουλεύει ΤΙΠΟΤΑ. Μαύρες οθόνες παντού. Να ανάβεις το κουμπί και να μη γίνεται τίποτα. Ο,τιδήποτε ηλεκτρονικό να έπαυε να υπάρχει!!!

Σκέψου το... Μια κρίση ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ, μα με τόσο έντονο αντίκτυπο! Τι θα κάναμε τότε? Σε ποια εποχή θα γυρίζαμε το χρόνο?

Αγωνία με πιάνει, περίμενε, κλείνω, πάω να κάνω back up. Ή μάλλον όχι, αφού δε θα δουλεύει ο Η/Υ. Υπάρχει άραγε σωτηρία από μια τέτοια καταστροφή?

Indiana

2009-02-26T01:05:00.000-08:00

ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ

Περηφάνια νιώθω σαν κοιτώ τη σημαία της Ελλάδας. Μην κοιτάς περίεργα την πολύχρωμη οθόνη σου, το παραδέχομαι.

Γιατί:
Άλλο Κράτος και άλλο Πατρίδα
Άλλο Κυβέρνηση και άλλο Χώρα
Άλλο παρούσα κατάσταση και άλλο ένδοξη ιστορία
Άλλο ειδήσεων μανία και άλλο αρχαία φιλοσοφία.

Ναι, είμαι περήφανη (πλέον) κοιτώντας τη σημαία μας
και ας έχει πάρει διαζύγιο η Μαμά Πατρίδα από τον Πατέρα Κράτος.
Ούτε διατροφή δεν της δίνει,
μα βλέπει ότι μακρυά του είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Υ.Γ.: Σε παρακαλώ, μην κοροϊδεύεις τον τσολιά, αντιπροσωπεύει κάτι, κάτι μεγάλο.

Indiana

2009-02-05T04:20:00.000-08:00

2009

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ (ΚΑΙ για μένα)

Αντοχή και όχι Ανοχή
Συμμετοχή και όχι Ενοχή
Ευφορία και όχι Αδιαφορία
Σημασία και όχι Ανοησία
Δουλειά με αυτοσυγκέντρωση μα όχι Παντού Συναίνεση
Ενεργητικότητα μα όχι Αγριότητα
Αγάπη και όχι Οργή
Στοργή μα όχι Καταπίεση
Σκεπτικισμός, όχι Πανικός
Ιπποτισμός – Ευγένεια – Αξιοπρέπεια
Συνεννόηση και όχι Νοητική Συμφόρηση
Φιλοσοφία αλλά όχι Τυφλή Θεωρία
Πράξη με Τάξη ή Χωρίς
Το ΝΑΙ μην το Κρύβεις
Το ΟΧΙ μην το Σπεύδεις

Indiana

2009-01-27T05:34:00.000-08:00

8/10/08 – 27/1/09

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Το πιο σκληρό… ποιο είναι για τον καθένα μας?
Πινόκιο (ειδικά στην πολιτική εδώ και δεκαετίες…) τώρα, παράγινε (και το χειρότερο: δεν μεγαλώνει η μύτη τους για να είναι και εμφανές σε όλους!!!

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Σκάκι (για ελάχιστους)

Ζάρια (για πολύ λίγους)
Monopoly, χρυσή έκδοση (για λίγους)
Φιδάκια και Σκάλες (για περισσότερους)
Δεν έχουν χρόνο για παιγνίδι, συμμετέχουν όμως συνέχεια σε ένα συνεχές ΝΤΟΜΙΝΟ (οι περισσότεροι)
Κυνηγητό (χωρίς κυνηγό): για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους
Κρυφτό (ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ) και όλοι με κλειστά μάτια τα φυλάμε

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Σαν απομακρύνεσαι από την Ιθάκη…

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Από κανάρα σε κανάρα θα πετάω (τη νέα εκτέλεση, reggae)
Θέλω να σε δω να μ’ αναζητάς
Τι κι αν δεν είν’ ο κόσμος ό,τι ονειρεύτηκες
Αδύναμος να προσκυνάς αυτούς που σε ληστεύουν
We don’t need another hero
All we are is dust in the wind
Θα είμαι εγώ ο Πρίγκηπάς σου, ο ήρωάς σου
Ένα χειμωνιάτικο πρωί, … μια απόφαση ηρωική
Να με προσέχεις: ΑΚΥΡΟ. ΝΕΟ: Να με προσέχω

ΜΟΔΑ

Ό,τι θέλεις. Όσο πιο εκκεντρικό, τόσο λιγότερο εντυπωσιακό

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ

Για πολλούς: Είμαι = Πόσα έχω και κατέχω

Για λίγους: Είμαι = Ποιος είμαι και ποια καρέκλα λατρεύω

Για τη μειοψηφία: Είμαι = Τι είμαι, τι ψυχή? Τι σώμα? Τι νου?

Indiana

2009-01-26T13:49:00.000-08:00

ΤΟ ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑ

Αν εξαφανιστώ θα με αναζητήσεις?
Αν χαθώ θα με ψάξεις στα αγαπημένα μας μέρη?
Αν με απαγάγουν θα κινήσεις γη και ουρανό?
Αν αρραβωνιαστώ θα με σώσεις?
Αν παντρευτώ θα με κλέψεις?
Αν πεθάνω θα γράψεις τον επικήδειό μου?
Αν αυτοκτονήσω θα ξέρεις γιατί?
Αν σου δώσω θα πάρεις?
Αν μου δώσεις θα ξέρεις ότι δεν χρειάζεται?
Αν με λατρεύεις θα με ψάχνεις σε όλες τις ζωές σου?

Indiana

Οι 11 ερωτήσεις

2009-01-22T05:08:00.000-08:00

Νυστάζεις? Κοιμήσου.

Αγαπάς? Φίλησε.

Συμπαθείς? Αγκάλιασε.

Θύμωσες? Πάρε ένα σάκο του μποξ, τρέξε, περπάτησε, μίλησέ του/της.

Αγχώθηκες? Κλείσε τα μάτια ή κάνε διάλειμμα για 10 λεπτά (εντάξει, εντάξει, για 3 λεπτά).

Φοβάσαι? Μοιράσου το.

Φοβάσαι? Παραδέξου το.

Φοβάσαι? Η στιγμή ακριβώς μετά το φόβο είναι εκπληκτική.

Πονάς? Κλάψε.

Πονάς? Πες το μου.

Αγαπάς χωρίς αντίκρυσμα? Δεν ξέρω.

Indiana

Λάβα ο Ήλιος τα Χριστούγεννα στην Αττική

2008-12-19T12:22:00.000-08:00

Τον πήρε από το χέρι...

Όχι, όχι, όχι... (δεν μου το εξιστόρησε έτσι)
Την πήρε από το χέρι και την οδήγησε σε ένα υπόγειο
ενός μαγαζιού, από κείνα τα φανταχτερά,
που όμως στα υπόγεια βρίσκονται τα πιο πολύτιμα ορυκτά
που δεν τα βλέπει ο κόσμος συχνά
που τα 'χουν ευλογήσει όλοι οι Θεοί
μα και κανένας
που φαντάζουν το ίδιο όμορφα
σε δύο τελείως διαφορετικά ζευγάρια ματιών
που δε γνωρίζονται
μα, που όταν μπαίνουν σε ένα μαγαζί από τούτα,
θα αγοράσουν το ίδιο εμπόρευμα.

αέρας ανάμικτος, δύση και ανατολή μαζί, Ευρώπη και Κίνα,
Ινδία και ιθαγενείς, τοτέμ και βατράχια, αγριάδα κοφτερή και νερό αεικίνητο.

Μάτια διεισδυτικά
δώρο
Χριστούγεννα
λάβα
ανάμεσά τους
Θεός
μυρμήγκια οι δυο τους μπροστά στον πλανήτη και στην αιωνιότητα
αλλά και βασιλείς, ΗΛΙΟΣ, όλα δικά τους
μέσα
και έξω από το κατάστημα
στον κόσμο ολάκερο
όλα μαζί, με το βλέμμα το 'παν
μυαλό
με το μυαλό μίλαγαν
ή ούτε μ' αυτό
κανένα άγγιγμα
τόσο κοντά στην τελειότητα το συναίσθημα (!)
η πιο απλή γεύση: νερό κι αλάτι
καληνύχτα

Η ΑΡΧΗ.

Indiana

Λίγη αγνότητα πάσχω να διατηρήσω

2008-11-20T14:42:00.000-08:00

Λίγη αγνότητα πάσχω να διατηρήσω... Για να τη δώσω, ναι, πάλι, για να δώσω. Παίρνω πολλά όταν δίνω. Το κακό είναι πως δίνω χωρίς να μου ζητηθεί. Και έτσι, χωρίς να φταίει ο αποδέκτης, ούτε αξιοποιείται, ούτε χρησιμοποιείται, ούτε εκτιμάται.

Να πετάξουμε, στο ψιθύριζα κάποτε, τώρα στο φωνάζω, το στριγγλίζω, μα εσύ με επιμέλεια και σκληρότητα κρύβεις τα φτερά σου, τα απαρνείσαι. Εύχομαι να μη σε αποχωριστούν τελικά.

Με έναν μονόκερο θα καλπάζαμε σε αστρικά ταξίδια, θα νιώθαμε όλες τις εποχές και τις ώρες της μέρας σε μία στιγμή. Δεν αφήνεσαι.

Παιχνίδια είναι τελικά όλα? Δεν έχω αντίρρηση, αλλά να ήμαστε στην ίδια ομάδα ή τουλάχιστον να επέλεγες παιχνίδι με λιγότερη ανταγωνιστικότητα.

Ξέρω, συγκεχυμένο είναι το κείμενο, κοίτα όμως την ώρα που οι ιδέες σχημάτισαν λέξεις. Και τη μέρα, αχ, μια μέρα ανάμεσα σε άλλες που είναι όλες τόσο έντονες που νομίζω ότι περνάνε χρόνια μαζί τους. Ζω μάλλον σε άλλη σφαίρα, άλλο σύμπαν, το νιώθω όμως ότι κάτι θα κάνω σε αυτή τη ζωή, ότι θα αλλάξω λίγο τα κακώς κείμενα, συλλογικά, έστω και μέσα από το σύστημα.

Να είμαι δηλαδή ένα τιποτένιο βότσαλο με συνηθισμένο χρώμα με συνηθισμένη ομορφιά, αλλά να βυθιστώ στο νερό με τέτοιο τρόπο που οι ομόκεντροι κύκλοι που θα σχηματιστούν να είναι άπειροι. Τόσοι πολλοί που οι τελευταίοι να μη φαίνεται από που ξεκίνησαν.

Η Γιώτα Βήτα σου.

Υ.Γ.: Μάνα γη, θα μας αντέξεις μέχρι να μπορέσουμε να σε σώσουμε?

Οι Ουσίες που Γίνονται Ουσία στην Εφηβεία

2008-11-18T12:54:00.000-08:00

Ήσουν μικρή, μικρός, λίγο πριν την εφηβεία. Τα ήθελες όλα, ήξερες ότι μπορούσες να τα έχεις όλα. Τα έκανες σχεδόν όλα. Έρωτας, διαλείμματα, ποτά, το πρώτο τσιγάρο, σκιρτήματα, δύσκολα διάλεγες ρούχα κι άλλες φορές έπαιρνες τα χτεσινά.

Σε προκάλεσε η βόλτα η αιθέρια, είπες θα είναι σα να πετάω και ήταν. Σα να πετούσες κι ακόμα καλύτερα. Ήταν έπαρση, ανάταση. Σου άρεσε και γινόταν και με τους κολλητούς. Το ήθελες και εύκολα το έβρισκες, ίσως καλά έκανες, το καταλαβαίνω τώρα. Οάσεις έβλεπες και πέταγες, πέταγες. Τι κρίμα έλεγες να μην έχουμε φτερά σε όλη μας τη ζωή. Η στροφή για αυτό το σημείο έγινε. Τώρα μια άλλη στροφή προσπαθείς με νύχια και με δόντια να πάρεις. Με το πιο δύσκολο όχημα, ούτε καν ποδήλατο, ίσως με παγοπέδιλα σε καυτή άσφαλτο.

Γιατί? Για να φτάσεις στο ίδιο σημείο. Εδώ, αγαπημένη και αγαπημένε μου σε διαβεβαιώ. Όχι! Οι στροφές δε σχηματίζουν πάντα κύκλο. Θα βρεθείς σε σημείο άλλο, ανώτερο, θα έχεις υπερβεί τον ίδιο σου τον εαυτό, τόσο καλύτερο... Ξέρω, το νιώθεις, μην αμφιβάλλεις, το βλέπουμε όλοι. Κάνε νέα ξεκινήματα, σε θαυμάζω.

Με εκτίμηση στη σοφία που κατέκτησες, Η Γιώτα Βήτα σου

Υ.Γ.: "Δίπλα στα ζευγάρια τα δεκαοχτάρια, τι μυστήριο!"

Indiana

29/9/08 & 1/10/08 (ο χρόνος είναι τυχαίος)

2008-10-02T04:51:00.000-07:00

ΔΥΟ (όχι και τόσο) ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

Τρίτη, 30/09/08

Μεγάλη πίεση στη δουλειά. Δεν θα κάτσω, τελικά, να εξηγώ σε κάθε φίλο που πιστεύει ότι, επειδή εργάζομαι στο Δημόσιο Τομέα κάθομαι, ότι δεν είναι έτσι. Η αλήθεια είναι πως μόλις βγαίνω από το μετρό και αντικρίζω τις πολύχρωμες μούσες στη φάσα της κεντρικής πρόσοψης του κτηρίου και την ελληνική σημαία (διαστάσεων: 3,00 μ. x 1,90 μ.) νιώθω – παραδόξως – πολύ περήφανη.

Στο γραφείο λοιπόν, με έλλειψη προσωπικού προσπαθούμε τα ακατόρθωτα μέσα από χαρτιά, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μολύβια, αριθμομηχανές και μυαλά (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Περνάει η ώρα, εγώ ζητάω μια καλή κουβέντα από μια φίλη (ναι, δεν το ντρέπομαι τελευταία), η οποία μου παίζει ήρεμα τραγουδάκια και κάπως επανέρχομαι. Η 14:30 ήρθε και ξεκινάει το συμβούλιο. Βάζω λίγη μουσική, συνεχίζω, λέω τέλος για σήμερα και ξεχύνομαι στη χώρα του «πάντα-πάντα-εδώ-έχει-ήλιο-κι-ας-έχουμε-μαύρη-ζωή».

Βγαίνοντας, κάποιοι τουρίστες βγάζουν φωτογραφίες το κτήριο. Στα σκαλιά είναι δύο έφηβοι, μάλλον Άγγλοι ή Αμερικανοί και η κιθάρα εκεί. Γεια σας! Με ρωτάει η κοπέλα ποιος τραγουδιστής μου αρέσει, Bob Marley. Εκεί λοιπόν, επί τόπου ξεκινάει και το πάει καλά το “Ain’t no Sunshine When she’s Gone”. Χαμόγελα, γεια.

Κατευθύνομαι προς Σύνταγμα και διακρίνω χαμηλά αριστερά μια φιγούρα κουλουριασμένη στα τέσσερα και να εξέχει μόνο ένα χέρι με ένα άδειο πλαστικό ποτήρι. Έκατσα 2-3 λεπτά, σκεφτόμουνα, δεν ήξερα τι να κάνω. Κάναμε λίγη παρέα με την Όλγα, της προσέφερα λίγα και πήρα πολλά.

Στην Ερμού γεμάτος ο πεζόδρομος, αλλά μάλλον άδεια τα μαγαζιά.

Κομμωτήριο (!) (ψωνάρα!) μετά και αλλαγή μορφής μαλλιών. Τώρα είναι λίγο αστεία η φατσούλα στον καθρέφτη και μου θυμίζω την ερωμένη του Κωνσταντάρα στο «Αγάπη μου ουα ουα», ναι την εγχρωμούλα.

Σε όλο το παραπάνω θα έλεγα μάλλον ότι υπήρχε έξαρση συναισθήματος. Σπίτι λοιπόν και τσακώνομαι με τον εαυτό μου που στηρίζεται περισσότερο στο ένστικτό του για τις σχέσεις και όχι στα λόγια του συνομιλητή. Τσακώνομαι και με υποτιμά, θέλω να παλέψω, πολύς θυμός, όχι βία, είμαι αντίθετη. Γιατί θυμός? Αναρωτιέσαι? Κι εγώ ακόμη το πολύ βαθύ δεν το έχω βρει αλλά μάλλον απαντάει το «Δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες».

Ύπνος… ζζζζ… όνειρα… όνειρα… όνειρα…

Τετάρτη, 1/10/08

Ξύπνημα με μουσική, γραφείο, πήγα υάκινθους, τι ωραία αίσθηση η όσφρηση … ίσως η πιο μυστηριώδης. Θέλω να ακούσω το «Εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γη», μόνο και μόνο για το «πετάγεσ’ ιδρωμένος, δουλεύεις και γελάς, σ’ ακούω σα χαμένος το ρεφραιν να τραγουδάς». Και θέλω να βρεθώ πάλι στην αγκαλιά της θάλασσας.

Τα μάτια πολύ πρησμένα από το κλάμα. Συμπέρασμα: Αν μάζευα τα δάκρυά μου σε ολόκληρη της 36χρονη ζωή μου, θα μπορούσα να συμβάλλω στην αντιμετώπιση της λειψυδρίας.

Δουλειά, ένταση λόγω πίεσης, πολύ καλός προϊστάμενος (το εννοώ) και συνεργασία στο κτήριο των Οικονομικών Υπηρεσιών. Περνώντας από τη στοά Κοραή πάντα ηρεμώ γιατί βλέπω περίεργα προσωπάκια και πολλά χαρούμενα. Γιατί βλέπω κουστουμάτους να μιλάνε μόνο με άλλους κουστουμάτους, τζηνάτους να μιλάνε με όλους και ψυχρές κουκλάρες να μη μιλάνε με κανέναν.

Άργησα πάλι, θα τρέχω και σήμερα Τετάρτη, τι λες? Group therapy (!) Ναι έτσι το λέμε τώρα, αυτό που είσαι δίπλα – δίπλα με ατομάκια που έχεις μάθει να συμπαθείς πολύ και κλαίτε όλοι μαζί ξύνοντας πληγές που σε λίγο θα έκλειναν, παίζοντας με την παιδική ηλικία και τα βαθύτερα αίτια, κοροϊδεύοντας το συνειδητό προσπαθώντας να φέρετε σε πρώτο πλάνο το ασυνείδητο? Το υποσυνείδητο? Είναι εφικτό?

Σήμερα ένιωσες ότι «δούλεψες» την ψυχή σου, μα πάλι χάλια νιώθεις. Συγκεκριμένα, νιώθω χωρίς συνοχή, σαν ο εαυτός να αποτελείται από υγρά και αέρια (ούτε συζήτηση για στερεά). Μία σοφή φιλενάδα, η «Ανέμη» μου λέει ότι αυτό είναι αναδόμηση. Νιώθω ότι η μόνη στιγμή που απελευθερώνομαι και ησυχάζω είναι όταν γράφω, όσο δυσανάγνωστο, όσο παιδικό, ή όσο βαρετό κι αν είναι το αποτέλεσμα. Διάβασα ένα καλό, προσπαθώ να ξαναβρώ τον master που το έγραψε: «Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχαναλυτή.» Τον βρήκα, τελικά, τον master: κ. Βασίλης Βασιλικός.

Καφέ μετά τη συνάντηση, μετρό, ανθοπωλείο. Ναι, σήμερα θα αγοράσω αυτό το μεγάλο δεντράκι βασιλικού, μυρίζει έντονα με ατόφιο τρόπο. Το κρατάω μπροστά και αριστερά (να βλέπω και… από το πεζοδρόμιο). Μοιάζει έτσι (με την τόσο έντονη μυρωδιά) ότι αυτό που ζω είναι η ύπαρξή μου σε κάποιο χωριό στη μέση της βουνοπλαγιάς και ότι όλα αυτά που περνάνε μπροστά μου (οι δρόμοι, οι πεζοί που βιάζονται, τα αυτοκίνητα και το γκρι) είναι σειρά στην τηλεόραση για την πρωτεύουσα της χώρας (μακριά από μας).

Σπίτι. Παίρνω το Θωμά από πεθερικά και μαγειρεύουμε μαζί pizza. Πιάνει τη ζύμη, δεν του πολυαρέσει που είναι τόσο υγρο-μαλακή, περίεργο του φαίνεται. Και λες κοίτα να δεις πώς όλα είναι καινούρια και ενδιαφέροντα για τους λιλιπούτειους. Να προσπαθήσω κι εγώ να μην τα βαριέμαι όλα???

Μετά μπανάκι, γεμάτη μπανιέρα και παπάκια και παιχνιδάκια, χαρά, ξεκούραση, τρυφερότητα. Είχα ξεχάσει κιόλας το ραδιοφωνάκι και είπε το μωράκι: «Βάλε μουσική» και χάρηκα.

Μετά συζήτηση: για τη «μοιρασιά του καναπέ», «γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να σ’ αγαπώ όπως παλιά». Και τι θα βγει? Κάτι θα βγει, κάτι θα βγει.

Και τα πολεμάς τελικά όλα στον ύπνο σου, στα όνειρα που είναι τόσο έντονα που καθορίζουν το ξύπνιο σου.

Κι άλλο ένα φθινόπωρο, κι άλλος ένας χειμώνας, άνοιξη και το καλό. Και κοίτα καλά, προσεκτικά στον καθρέφτη, δηλαδή πες πριν κοιτάξεις: Θα με κοιτάξω σα να μη με έχω ξαναδεί. Τότε θα ανακαλύψεις ότι η βαρύτητα έχει κάνει τη δουλίτσα της. Και μετά κάνε γκριμάτσες. Θα δεις ό,τι βλέπουν οι άλλοι. Αν μιλήσεις θα δεις πως αλλάζει το ύφος σου.

Δεν μπορώ να βρω ένα τέλος που να αρμόζει σε τούτο δω το περιγραφικό μονοπατάκι. Φαντάσου ό,τι θέλεις.

Σχόλιο Indiana 19/2/09: Πολύ παιδικός λόγος...

ΤΕΧΝΕΣ & ΟΜΟΝΟΙΑ

2008-09-18T03:05:00.000-07:00

Ρίξε, μάτια μου, μια ματιά στα μάτια μου

Ήταν πολύ καινοτόμος ο τρόπος έκφρασης του Χατζηπατέρα. Σα να είχε ενώσει τις διάφορες πτυχές του χρόνου, της ψυχολογίας και της εξέλιξης στα έργα του, το κάθε ένα μοναδικό. Λες και το μυαλό του ήταν τόσο πολύπλευρο.

Θα πάω με τα πόδια Ομόνοια, είπα. Σκοτεινή η Παναγή Τσαλδάρη, αλλοδαποί παντού, αλλά δεν ένιωσα καμία απειλή, κάθε άλλο. Όταν, όμως, έφτασα στην Ομόνοια, άλλαξε αμέσως το συναίσθημα. Οι παρέες μιλούσαν αφήνοντας να φανεί η μυστικότητα, ήταν διακίνηση, ξεκάθαρα. Πέρασα απέναντι. Ήμουν 5 μέτρα από τις κυλιόμενες του μετρό.

Ήρθε κοντά μου. Ντυμένη στα μαύρα, ισχνή σιλουέτα, σχεδόν διάφανη, κατάλευκο δέρμα, πράσινα μάτια, αποξενωμένα από αισιοδοξία.

- Συγγνώμη, μου δίνεις 50 λεπτά?
- Θέλεις να σου αγοράσω κάτι να φας?
- Ναι.
- Πάρε ότι θέλεις (όχι δεν είμαι πλούσια, προς αποφυγή παρεξηγήσεων)
- Αλήθεια? Δύο τυρόπιτες.
- Σπανακόπιτα?
- ΝΑΙ!

Σπανακόπιτα και τυρόπιτα πήρε.

- Θέλεις παγωτό?

Τι χαρά πήρα! Ένα φλασάκι άστραψε στο βλέμμα της.

- Το πιο φτηνό, μία μπάλα, ευχαριστώ, βανίλια.
- Που είναι οι γονείς σου?
- Δε με θέλουν.
- Γιατί?
- Γιατί παίρνω ναρκωτικά (η τελευταία λέξη ψιθυριστά) ** Εδώ να επισημάνω ότι ήταν πολύ πιο νηφάλια από πολλούς από εμάς, π.χ. από εμένα την ώρα που φεύγω από τη δουλειά. **
- Και τι σημαίνει αυτό? Αφού μπορεί κι αυτοί να φταίνε.
- Δε θέλω να «βγω»… Να με κάνει ο καθένας ό,τι θέλει? Γι’ αυτό ζητάω 50ράκι – 50ράκι

Μια σκέψη: Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήσουν αν έμενες στο δρόμο? Νομίζω ότι ούτε την υπόθεση δεν αντέχεις.

Ένιωσα την ανάγκη να φιλήσω το μαγουλάκι της. Την αγκάλιασα. Ήταν πλέον η αδελφή που ποτέ δεν είχα. Μακάρι τα θετικά συναισθήματα που ένιωσε να της κάνουν καλό και να την κάνουν ν’ αντέξει το «χαμηλά» της... (Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Μακάρι κι εγώ να παραδεχτώ ότι δεν είμαι παραπάνω, αφού, καθημερινά, πράττω εξίσου ή και περισσότερο αρνητικά, ίσως να κάνω κακό στους άλλους ή στον εαυτό μου. Τι μας χωρίζει? Γιατί λέμε «αυτοί» κι «εμείς»?

## Ποιο είναι το όνομα της πλατείας, είπαμε? Την ξεχάσαμε την αξία όταν το προφέρουμε?

## Φωτογραφία: Ομόνοια, 1931

Indiana

Μα εγώ τη βρήκα την ευτυχία

2008-08-28T04:20:00.000-07:00

είναι στα μάτια σου μια ευθεία. (τίτλος και αυτή η σειρά είναι από στίχους υπάρχοντος τραγουδιού)

Ευτυχία είναι όταν σε φτάνω.
Ευτυχία είναι όταν σε ονειρεύομαι.
Ευτυχία είναι να σε βλέπω μπροστά μου την ώρα που ανοίγω τα μάτια μου στο βυθό της.
Ευτυχία είναι να ξέρω το αγαπημένο σου φαγητό από έναν κατάλογο εστιατορίου κι ας είσαι μίλια μακριά.
Ευτυχία είναι να προσεύχομαι για σένα.
Ευτυχία είναι να σε έχω πάντα στο λακκάκι που ‘χω στο λαιμό ως τα πέρατα του κόσμου που θα ταξιδέψω.
Ευτυχία είναι να θέλω να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρά μας.
Ευτυχία είναι να μου φτάνει η ελπίδα ότι με νιώθεις δίπλα σου όταν με χρειάζεσαι.
Ευτυχία είναι η ψευδαίσθηση ότι όλα τα τραγούδια έχουν γραφτεί για μας.
Ευτυχία είναι να σ’ αγκαλιάζω.
Ευτυχία είναι να μου λείπεις, αλλά να μη σου παραπονιέμαι ποτέ.
Ευτυχία είναι να προσμένω την αντανάκλαση του προσώπου μου στα μάτια σου.
Ευτυχία είναι να μη νιώθω ποτέ μόνη.

Ζώντας μια Λευκή, Καθάρια, Λεύτερη Ζωή

2008-07-01T07:57:00.000-07:00

Τ' Ονειράκι μου

Να ζούσα σε ένα απλό, λευκο-γαλάζιο διαμέρισμα με μια κουζινίτσα και ένα μπανάκι. Εκεί θα ζω με κάποιον δικό μου και κάθε πρωί θα φοράμε ζαχαρο-πλυμένους χιτώνες, θα βγαίνουμε έξω και ξέρεις τι; Θα κάνουμε ΚΑΛΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ. Ό,τι συναντήσουμε. Όποιος μας χρειάζεται, του δίνουμε. Ό,τι θέλει. Πάμε και σε οργανισμούς. Και υπηρετούμε αυτούς που δεν υπήρξαν τόσο τυχεροί. Που (όπως λέει και ο Πέτρος Κ.) δεν θα υπάρχουν αύριο. Αυτούς για τους οποίους θεωρητικά λέμε "αλληλοβοήθεια" "ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο", γι' αυτό δε ζούμε σε μια κοινωνία? Και θα πληρωνόμαστε με χαμόγελα και ευχαριστώ και θα τα εξαργυρώνουμε στην Τράπεζα Αγάπης και θα μας δινόταν το αντίτιμο για το νοίκι και λίγες διακοπές.

Και μετά θα πηγαίναμε λίγο πιο μακριά να φυτέψουμε, να καθαρίσουμε παραλίες. Μετά ακόμα πιο μακριά. Θα διδασκόμασταν τα απαραίτητα και θα βοηθούσαμε θύματα πολέμου, διχόνοιας, πρόσφυγες. Και μετά θα ζούσαμε με την ευγνωμοσύνη, γιατί τα χρήμα θα είχε, πλέον, πάψει να υπάρχει.

Οι Μετανάστες των Ιδιωτικών Εταιρειών

2008-03-24T07:05:00.000-07:00

Το ήξερα εδώ και καιρό. Ήμουν μαζί σου. Ναι, μεγάλο βήμα να αφήσεις γυναίκα και 2 χρονών παιδί, αλλά είναι η φιλοδοξία και η επικείμενη ευτυχία που σε οδηγούν. Όλοι είχαν τις αντιρρήσεις τους. Εγώ σου είπα: "Θα μου λείψεις, αλλά σε υποστηρίζω, κι εγω αυτό θα διάλεγα". Ούτως ή άλλως ναι θα έλεγες. Στη Σιγκαπούρη, λοιπόν. Πολύ καλή θέση. Για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Πολλά πλεονεκτήματα. Είμαι περήφανη για σένα. Και έφτασε η 24 Μαρτίου. Πήρα το μετρό από κέντρο. Το είχα ρίξει στην πλάκα. Άκουγα από ραδιόφωνο το "Χαβάη" και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για τη Χαβάη, αφού σε αποχαιρετίσω, βέβαια.

Σε είδα με γυναίκα, παιδί και μπαμπά να τακτοποιείτε τις αποσκευές. Κάτσαμε κάπου για καφέ, το πιστεύεις ότι δε θυμάμαι που? Μόνο εσένα κοίταγα. Και δε λέγαμε τίποτα σχετικό, λες και είχαμε πάει για βόλτα στο αεροδρόμιο. Σου πήρα ένα κουτί με σοκολατάκια για το ταξείδι. Ήταν ώρα πια. Κάλεσε η κλασική φωνή από το μεγάφωνο. Πήγαμε όλοι στην ουρά. Το μωρό άρχισε να κλαίει, έχει καταλάβει λες? Εγώ ούτε που είχα βουρκώσει. Το μωρό έκλαιγε πιο δυνατά τώρα, η γυναίκα σου δάκρυζε. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα κόκκινα τα μάτια σου, δεν το άφησες να κυλήσει, όμως. Το μωρό έπιανε από τη μία μεριά το δικό σου κεφάλι και από την άλλη της γυναίκας σου και τα έσπρωχνε κοντά να φιληθούν. Θυμήθηκα το "Love Actually".

Δε μας έφταναν αυτά, έπρεπε να πάμε και πάνω να δούμε το αεροσκάφος να φεύγει. Εκεί πειστήκαμε ότι το μωρό τα έχει καταλάβει όλα. Έπιανε το τζάμι για να περάσει από μέσα και να ταξιδέψει μαζί σου. Καλή σου επιτυχία... Θα έρθω γρήγορα να σε δω.

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ

2008-03-14T09:48:00.000-07:00

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω αυτό το κείμενο, τελικά σήμερα ας γίνει και με θυμό ας βγει. Θέλω ν’ ανοίξω το παράθυρο και να φωνάξω, πέρασε άλλωστε και η ώρα κοινής ησυχίας. Στριμώχνεσαι από παντού, όπως λέει και το τραγούδι. ΑΛΛΑ όλα αυτά τα άδικα, τα ψεύτικα που συμβαίνουν οριοθετούν το χρόνο:

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ. Και για πριγκηπέσες και για βασιλιάδες και για βασίλισσες και για αγγέλους και για θαύματα. Ας αντισταθούμε, εμείς η γενιά του '80, αλλά και οι νεότεροι και οι παλαιότεροι. Μη σκύβεις το κεφάλια σε όλα, μην παραπονιέσαι, μη γκρινιάζεις, είναι πολύ εύκολο αυτό, δε συμφωνείς; Αναρωτιέσαι που το πάω; Αυτό θέλω κι εγώ, να αναρωτιέσαι, χρησιμοποίησέ το επιτέλους. Μόνο αν βρεθείς πολύ χαμηλά, εκεί που δεν γίνεται πιο κάτω, μόνο τότε μπορείς να τεντώσεις τα πόδια και να φτάσεις στην επιφάνεια. Θυμάσαι τότε που σου έκαναν πατητή στη θάλασσα και έφτανες στον πάτο με λυγισμένα πόδια και τα τέντωνες και έδινες ώθηση για να φτάσεις στην επιφάνεια; Εγώ λοιπόν πιστεύω ότι η κοινωνία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο δευτερόλεπτο που έχει πολύ λυγισμένα πόδια και θα δώσει επιτέλους την ώθηση.

Ο Πρίγκηπας στο σπίτι του θα διαχωρίζει τα σκουπίδια, δε θα υπάρχουν αρκετοί κάδοι, μετά από λίγο θα το κάνουν πιο πολλοί και θα πιεστεί ο Δήμος.

Η Πριγκήπισσα θα καταλάβει ότι όλα αυτά τα ρούχα που έχει στην ντουλάπα της αλλά και τα άλλα τόσα που γυαλίζουν στη βιτρίνα και «πρέπει» να αγοράσει, κατασκευάζονται από κάποιους ανθρώπους με πολύ χαμηλούς μισθούς σε κάποια εργοστάσια που εκπέμπουν βλαβερά αέρια.

Ο Βασιλιάς δημοσιογράφος θα κάνει εναλλακτικές κινήσεις, ασυμβίβαστες, θα τους ξεσκεπάσει και κυρίως θα είναι από τους λίγους που θα σου μιλήσουν αντίστοιχα με το δείκτη νοημοσύνης σου.

Θα βρεις στο χαζοκούτι σου διαφορετικές χρήσεις: θα ζωγραφίζει π.χ. το παιδί σου πάνω του, θα ζωγραφίσεις στόχο στην οθόνη και θα παίζετε βελάκια και άλλες πολλές χρήσεις, φαντασία έχεις.

Το internet, θα σε βοηθήσει να ανοίξεις μυαλό, να βγάλεις φτερά, να μάθεις, να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις, να φωνάξεις, να κλάψεις, να χαρείς και όχι μόνο να ψάχνεις φίλους και έρωτες μέσα από αυτό.

Η μουσική θα σε ταξιδέψει, θα σε ηρεμήσει για να μην ξεσπάσεις στο δίπλα σου για όλα αυτά που ζεις.

ΤΕΛΟΣ, Η ΦΥΣΗ, αχ, η φύση, αυτή θα κάνει την πιο σημαντική δουλειά. Θα βρεθείς εκεί και θα καταλάβεις ότι όλα αυτά για τα οποία και μέσα στα οποία ζεις είναι όλα τεχνητά, το είχες σκεφτεί; Μόνο τη φύση δεν έχεις δημιουργήσει, μάλλον την καταστρέφεις. Πιάσε το χώμα, σκάψε με τα νύχια, χάιδεψε τα εύθραυστα πέταλα, κολύμπησε στο ποτάμι, κάνε μακροβούτι στο πέλαγο, πέταξε νοερά με το πρώτο χελιδόνι. Και θα δεις: ΟΛΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Όλα ήδη έχουν αρχίσει να αλλάζουν… βάλε το λιθαράκι σου, με κίνητρο εσωτερικό.

ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΗ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

2008-03-14T02:47:00.000-07:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου έλεγαν: «Εσύ κορίτσι μου θα αλλάξεις τον κόσμο;»

Όταν πρωτοάκουσα την ανακοίνωση για συμμετοχή για δενδροφύτευση, είπα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Πριν 2,5 χρόνια το είχα προτείνει στο Δήμο που κατοικώ και με κοίταζαν καλά-καλά. Πήρα λοιπόν τηλέφωνο και μου έδωσαν στοιχεία επικοινωνίας. Μικρός ο κόσμος, συνάδελφος είναι ο διοργανωτής…

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο κι είχα μία έπαρση, «Ναι, τελικά μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, έστω κι ένα σβολαράκι του.» Περνώντας από τα καμένα δεν ένιωσα τη συνηθισμένη μελαγχολία, ξέροντας ότι σήμερα κάτι θα γίνει. Φτάσαμε. Η δουλειά γινόταν σε μία χαράδρα έξω από ένα χωριό μετά την Τρίπολη. Υπήρχαν δύο ομάδες. Οι «φυτευτές» και οι καθαριστές. Πολύ πιο αγχολυτικό βρήκα το «καθαριστής», οπότε πήγα κοντά και ρώτησα αν με θέλουν στην παρέα τους. Τι έκαναν ακριβώς? «Καθάριζαν» την πλαγιά από τα καμμένα δεντράκια για να υποδεχτεί η γη τους «φυτευτές».

Δύο χειριστές με αλυσοπρίονα έκοβαν τα μαύρα δέντρα. Πρώτη φορά έβλεπα από τόσο κοντά να πέφτει ένα τόσο ψηλό δέντρο. Μετά τεμάχιζαν τους κορμούς και τα κλαδιά και εμείς τα μαζεύαμε, τα πετάγαμε σε στοίβες για να δημιουργήσουμε δρόμο για αυτοκίνητα. Το είχαμε πάρει σοβαρά. Έβλεπες ανθρώπους με μαλακά, αστικά χέρια να εκπαιδεύονται στο πι και φι. Αρχίσαμε να συζητάμε μετά από λίγο. Ένας από τους ντόπιους μας έλεγε ιστορίες από τις μέρες της φωτιάς, είχε μπει μέσα, κυριολεκτικά. Αρχίσαμε να κάνουμε πλάκες. Αστεία, όρεξη για δουλειά, να τη η συνεργία πάλι, η ιδανική συνεργασία.

Μετά από εμάς, οι «φυτευτές» ανέβαιναν στην πλαγιά και με την καθοδήγηση του διοργανωτή φύτευαν σε συγκεκριμένα σημεία και με συγκεκριμένη διάταξη.

Τι συναίσθημα, ένα με τη φύση, μαύρα χέρια και ρούχα. Φωνές για καθοδήγηση. Κοιτάζοντας όλη την προσπάθεια από μακριά εμείς φαινόμασταν λιλιπούτειοι μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μοιράστηκα με την καινούρια φίλη το ότι θα περίμενα μεγαλύτερη προσέλευση. Απάντησε πολύ εύστοχα: «Το ξέρεις, ότι, αν το κάναμε ένα χρόνο πριν, μπορεί να μην ερχόταν κανείς?»

2008-03-08T22:31:00.000-08:00

«Γιατί?»

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ
ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Γιατί πιστεύεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο?

Γιατί θέλεις η ίδια η Ιθάκη να έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα?

Γιατί δεν αφήνεις το αλμυρό να κυλήσει στο δέρμα?

Γιατί δεν αγκαλιάζεις πια?

Γιατί αυτή η μη αμοιβαιότητα;

Γιατί εμείς οι άνθρωποι πάμε πάντα για το άπιαστο, το απρόσιτο, το αδιάφορο;
Γιατί όταν δωρίζεσαι σε αγνοούν;
Γιατί όταν θέλεις κανείς δεν ακολουθεί;
Όταν γυρνάς την πλάτη σου τρέχουν;
Όταν αδιαφορείς τραβάς την προσοχή;
Γιατί το ουράνιο τόξο δεν το βλέπω πια;
Γιατί τα 18άρια τα ζηλεύω με το μυστήριό τους;
Γιατί δε με κοιτάς πια;
Γιατί η φωτιά υπάρχει πάντα μέσα μου;
ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ κάποιες φορές...
Με καίει._

Θα Αφήσεις να Λιώσει το Κερί της Παλαιστίνης;

2008-03-08T12:04:00.002-08:00

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2008 18:15 και ανοίγω την εξώπορτα της πολυκατοικίας αποφασιστικά και με συναίσθημα αλληλεγγύης. Μετρό. Σύνταγμα 18:33.

Ανεβαίνω σκαλιά. Σούρουπο. Λίγοι μαζεμένοι εκεί. Έλληνες, Παλαιστίνιοι με μία τεράστια σημαία με τα τέσσερα χρώματά τους. Τσιγάρο δίπλα στον κάδο. Δύο φωτογραφίες αιματοβαμμένων παιδιών στην κολώνα. Δάκρυ. Κοπέλες με τακούνια περνάνε, γυρίζοντας απ’ τη δουλειά. Τι κάνουν αυτές εδώ? Έτσι θα είμαι κι εγώ σε 12 ώρες για να πάω στο γραφείο. Μα τώρα είμαι ένα με την ειρήνη, δε με ενδιαφέρει που έχω ντυθεί απλά. Ξεκινούν να φωνάζουν συνθήματα. «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», «Κάτω τα χέρια απ’ τη Γάζα».

Είμαστε στο πεζοδρόμιο, δεν ενοχλούμε κανέναν. Φυλλάδια μοιράζονται, οι περαστικοί φοβούνται να τα πάρουν. Έρχεται πιο πολύς κόσμος, συνολικά δεν πρέπει να είμαστε πάνω από 200. Πηγαίνω στη μεριά των Παλαιστινίων. Νιώθω οικεία, μια ζεστασιά. Νιώθω ότι χαίρονται που τους υπερασπιζόμαστε. Νιώθω ότι ο άνθρωπος έχει μεγάλη δύναμη, νιώθω μεγάλη, δυνατή. Εδώ καταλαβαίνω το 1+1=3, το σύνολο των ανθρώπων υπερβαίνει το άθροισμά τους. Σκέφτομαι ότι η ειρήνη είναι μια αξία που μεταδίδεται. Ναι, κάτι θα πετύχουμε, σήμερα αύριο, από το ραδιόφωνο, από το internet, κάτι θα γίνει, μπορούμε.

Εκείνοι μας μοιράζουν λευκά, λεπτά κεράκια. Το ανάβω. Προσεύχομαι σ’ ένα Θεό κοινό να αναπαύσει τα μικρά αλλά και ενήλικα κορμάκια. Εύχομαι τα λεπτά που θα κάνει να σωθεί το κερί να αντιστοιχούν στις ώρες που θα διαρκέσει ο πόλεμος. Ακούγονται τραγούδια τους ηχογραφημένα. Μακρόσυρτες, ανατολίτικες φωνές, γεμάτες πόνο. Δύο Παλαιστίνιοι ανεβαίνουν στο βαν, φωνάζουν συνθήματα, πολλοί φωνάζουν συνθήματα. Εγώ σιωπηλή. Θέλω απλά να βρίσκομαι εκεί και να νιώθω. Αφήνω το λιωμένο κερί να πέσει στο χέρι μου. Δεν το τραβάω. Και στάζει, στάζει, έτσι να νιώσω κι εγώ τον ένα πόνο, απειροελάχιστο, έστω. Τώρα έχει νυχτώσει, έχουμε δεθεί, δεν ξεχωρίζεις φυλή.

Ανακοινώνουν ότι θα βαδίσουμε προς τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ξεκινάμε. Κόβεται για 1 λεπτό η κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας. Στρίβουμε, δεξιά μας η Βουλή. Εντάξει η κίνηση τώρα. Λίγα μέτρα παρακάτω σε παράταξη λευκά κράνη. Κάνει να προχωρήσει ένας Παλαιστίνιος, τι έγινε? Τον χτύπησαν? Τον βλέπω να τρέχει προς τα πίσω, κάνω να τον ακολουθήσω, πίσω του 2-3. Όχι, γυρνάει στη θέση του. Συνθήματα πάλι. Παραταγμένα τα κράνη, εμείς εκεί. Ψύχρα τώρα, νιώθω μικρή, τιποτένια, μόλις ήπια το φίλτρο της Αλίκης. Περιμένω. Περιμένουμε. Δε μας αφήνουν να περάσουμε. Συννεφιάζω με γρήγορους ρυθμούς. Θέλω να φύγω, αισθάνομαι ότι, πηγαίνοντας για την ειρήνη, ένας μικρός πόλεμος θα ξεσπάσει εδώ. Όχι, δεν είναι αυτός ο τρόπος

Βγαίνοντας από το μετρό σκυφτό είναι το κεφάλι. Τα μάτια κολλημένα στα πλακάκια που είναι τόσο όμοια μεταξύ τους! Κανένα δεν εξέχει, όλα στη σειρά τους, υποταγμένα. Μόνο ένα δυνατό χέρι με ατσάλινο εργαλείο μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Στη σελίδα του διαδικτύου βλέπω ότι κάποιοι χτυπήθηκαν, δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Μπαίνω στο δωμάτιο του παιδιού μου, ένα παιδί που γέννησα, μα που δεν είναι δικό μου, δε θα είναι ποτέ και καλά θα κάνει. Παιχνίδια, ρούχα. Και ξέρεις κάτι? Σήμερα δεν θέλει τίποτα απ’ αυτά. Θέλει αγκαλιά και να τον κοιμίσω εγώ. Τι απαλό δέρμα, τι καθαρά μάτια, γεμάτα αγαπούλα. Πιο ειρηνική γενιά, δε φαίνεται να πιστεύει στον ανταγωνισμό, δε φαίνεται να την ενδιαφέρουν τα σύνορα.

Οκτώβρης 2006

2008-03-08T11:45:00.000-08:00

ΠΡΟΣ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ:

SINGLES,

MARRIED,
MARRIED WITH CHILDREN

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ

Τον πρώτο 1.5 μήνα:

Καταφέρνεις να κάνεις κάποιες δουλειές που χρειάζονται δύο ή τέσσερα χέρια με το ένα (με το άλλο κρατάς το μωρό)
Μαθαίνεις να διαβάζεις τις οδηγίες χρήσης σε ότι καινούριο αγοράζεις
Μαθαίνεις ότι το πιο μαλακό και τρυφερό πράγμα στον κόσμο είναι το ανθρώπινο δέρμα
Έχεις την ικανότητα να αυθυποβάλεις τον εαυτό σου ότι είσαι ανώτερος και δε ζηλεύεις όταν κάνεις τσιγάρο στο μπαλκόνι Σάββατο βράδυ και ακούς στη διαπασών τη μουσική από τα αυτοκίνητα που πάνε παραλία.
Δεν σηκώνεις τηλέφωνα – και σ’ αρέσει
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή σου που δε ζεις με το ρολόι, δεν ξέρεις τι ώρα είναι, τι μέρα είναι και ποια χρονιά – και σ’ αρέσει
Μαθαίνεις να ζεις στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Δεν μιλάς σε κανένα φίλο σου – και σ’ αρέσει
Ξέρεις ότι οι φίλοι σου σ’ αγαπάνε μόνο και μόνο επειδή βλέπεις αναπάντητη κλήση απ’ αυτούς
Πολύ συχνά σκέφτεσαι για τους φίλους που απέκτησαν παιδιά πριν από σένα ότι … «είχαν δίκιο»
Αναρωτιέσαι αν είσαι αντικειμενικός όταν λες «είναι το πιο όμορφο / καλό παιδί στον κόσμο»
Δεν σκέφτεσαι το μέλλον, ούτε καν το επόμενο λεπτό – και σ’ αρέσει
Νιώθεις ότι επιτέλους υπάρχει ένας άνθρωπος στον κόσμο που σ’ αγαπάει άνευ όρων
Αγαπάς για πρώτη φορά άνευ όρων
Βλέπεις με άλλο μάτι τον άντρα / γυναίκα σου όταν το παιδί σου του χαμογελά
Κλαις από ευτυχία (ισχύει και για τους άντρες που δεν κλαίνε)
Νιώθεις ότι ο Harry Potter έχει επισκεφτεί το σπίτι σου και έχει ρίξει παντού μαγική σκόνη
Όταν και αν σκέφτεσαι το μέλλον, έρχονται στο μυαλό σου παραλίες, πάρκα, άχνη ζάχαρη, πολύχρωμα γλειφιτζούρια, τούρτες, party και διακοπές
Δεν χρειάζεσαι κανένα ηρεμιστικό, βότανο ή χαμομήλι και καμία βοήθεια για να είσαι ψύχραιμος
Βλέπεις πόση δύναμη έχεις μέσα σου
Μαθαίνεις ότι η αλλαγή είναι όσο αναπόφευκτη είναι η ανατολή και η δύση του ηλίου. Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος αντίστασης στην αλλαγή.
Πολύ αστείο όταν συμβαίνει: Όταν βγαίνεις έξω για να «ξεσκάσεις», νιώθεις ότι ήρθες από άλλο πλανήτη, είσαι εκτός τόπου και χρόνου.
Το να βυθιστείς στο αρωματισμένο νερό της μπανιέρας σου είναι πολυτέλεια. (αλλά βρίσκεις χρόνο τελικά να το κάνεις)
Το να φιλήσεις / αγκαλιάσεις τον άντρα σου / γυναίκα σου είναι πολυτέλεια αλλά το κάνεις όταν πραγματικά το νιώθεις και είναι σα να είναι πρώτη φορά.
Τώρα είναι ξεκάθαρο που θα πας διακοπές το επόμενο καλοκαίρι.
Είσαι σίγουρος ότι το δώρο που θα κάνεις στους επόμενους φίλους που θα γεννήσουν θα είναι για τη μαμά.
Νιώθεις ότι είσαι ο πιο ευτυχισμένος / τσαντισμένος / πολυάσχολος / αβοήθητος / άπειρος / άσχετος / λυπημένος άνθρωπος στον κόσμο ανάλογα με την περίσταση.
Νιώθεις ότι είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο συνέχεια.
ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΠΟΤΕ! Σημαντικό για τους περιπετειώδεις…
Καταρρίπτεις κάθε παλιότερο ενδοιασμό σου για να κάνεις παιδιά (κλισέ αλλά ισχύει)
Είσαι τώρα σίγουρος ότι καλά έκανες και δεν έγινες γιατρός και ειδικά παιδίατρος.
Αναρωτιέσαι πότε και αν κοιμάται ο παιδίατρός σου
ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Καταλαβαίνεις τελικά πόσο ωραίο είναι να αφήνεσαι και να μην μπορείς να τα ελέγξεις όλα

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ … ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΚΑΛΑ

Όσο πιο πολλά ρολόγια υπάρχουν στο σπίτι σου, τόσο λιγότερο αγχώνεσαι
Μην κοιτάς το ρολόι (μετά από τόσα ρολόγια, ξέρεις την ώρα από μόνος σου)
Σταμάτα να αναρωτιέσαι τι ώρα / μέρα είναι. Οι απαντήσεις που θα λάβεις θα σε κάνουν απλά να συνειδητοποιήσεις πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος.
Όσο πιο καλά έχεις οργανώσει το χώρο σου, τόσο πιο πολύ απολαμβάνεις τη στιγμή.
Μην τρέχεις άσκοπα για ψώνια, κάνε τηλεφωνική παραγγελία στο super market και … θα σου φέρουν τα ψώνια στο σπίτι (χωρίς extra κόστος). Έτσι όταν τελικά θα καταφέρεις να πας, θα πας για βόλτα.
Το… internet … σώζει την ψυχική σου ηρεμία και σε συνδέει με τον έξω κόσμο. Θα εκπλαγείς με το πόσο μπορεί να βοηθήσει το μήνυμα ενός φίλου που απαντάει στο μήνυμα που του έγραψες στις 5 το πρωί.
Ασχολήσου με τον εαυτό σου ή με το hobby σου όποτε έχεις χρόνο (too much of a good thing is negative)
Ξεκουράσου, τρώγε (φαίνεται αστείο το bullet αυτό, αλλά πίστεψέ με, μην αφεθείς)
Έχε στο μυαλό σου ότι παρ’ όλες τις προφυλάξεις σου, αν το παιδί αρρωστήσει τον πρώτο καιρό, ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ. Εδώ βοηθάει να λές και να ξαναλές στον εαυτό σας ότι ζούμε το 2006.
Έστω και αν δεν κάνεις τίποτα από τα παραπάνω (ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα σου πω? Κάνε μόνο αυτό:) ΑΦΕΣΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΟΥΛΑ (Τσακνής)

Γιώτα Βήτα